2012 Yılından Beri Depresyondayım Evden Odamdan Hiç Çıkmıyorum Ne Diyorsunuz?

Hani kim geliyor ki

İstemem sağol benden bir şey olmaz.

Giderim ölsem sorumluluk alamam 4 ay sonra 15 yıl olacak

Her zaman son 14-15 yıldır her gün olduğu gibi odamda bilgisayar oynamak yemek yemek içmek yatmak uyumak telefon internet film dizi izlemek kilo almak herşeyi yemek kalp damarını tıkatmak ve kalp krizi geçirmek kurtulmak.

Ne kadar istekli de olsam tabularımı yıkamayacağım aşamayacağım durumları sosyal yaşamayacağım

30 Yaşındayım. 16 Yaşından beri yaşamıyorum hayat beni yuttu her açıdan depresyon 14 yıl oldu.

Hayır yapamam ben kendimi biliyorum tanıyorum Ailemde alıştı hayattan emekli oldu sen diyor boş ver ye iç yat düşünme ve öl

Şehir dışı Sevdiğim bir kız var ona kavuşmak düzelmek isterim ama imkansız görünüyor

Ben kendimi sevmiyorum fiziksel görünümüm kötü boyum kısa sesim çocuk kilom var dişlerim yok lise 1 terkim üniversite bitirmedim işim yok arabam yok motorum yok param yok teknem yok zengin değilim ölsem de sorumluluk alamam sosyofobim var.

Knk yerimde sen olda sen kolay yola kaçma senin gibi lise üniversite bitirmedim kafa yok ne olacaktı. asgari ücretle hiç bir şey olmaz. iki dünyamı da yaktım ben hem dünyayı hem ahireti cehenneme gideceğim inşallah bütün günahları yaptım

Tamam işte okumayınca bitti. benden şimdi tuvaletçi dilenci çöpçü bulaşıkçı bile olmaz. asgari ücret kazanmak değersiz ben kendimi yine ezik hissedeceğim. içki içtim p*rno izledim ve dahası

Kendimi Allah affetse ben affetmiyorum murat böyle olmamalı hem dünyayı hem cenneti hak etmiyorum ki ben. benden hiç bir şey olmaz keşke dünyaya hiç gelmeseydim bütün hayatım başkalarını izlemek hep seyirci olmak başrolde olmamak. gel yerime sen yaşa da sen sosyalleş

İşte yaşadıklarımı yaşamadan bilemezsin dışardan söylemesi kolay oluyor. bence herkes para içinde Acun kolay yaşıyor amcaoğlum muharrem ya da. Çünkü kendimi tanıyorum hep ezik ve fakir olacağım hep ezik işler yapacağım kazandığım asgari ücreti geçmeyecek ne evlenilir ne araba alınır ne sorumluluk alınır ben hiç büyümedim ki. benim için geç ama hayat beni yutalı 14-15 sene olmuş başka hayat tarzında yaşayamam ki ben yerim içerim yatarım ötesini kapasitem kaldırmıyor ne maddi ne manevi anlatabildim mi

Sen beni tanımıyorsun ben hiç bir şey bilmiyorum. Ben türkiyede depresyonu en kötü yaşayan top 1rimdir herhalde kimse benim yaşadığımı 14 buçuk senedir yaşamıyordur. benim için okumayınca çalışmayınca asgari ücretten fazla kazanılmıyorsa hayat bitti demektir. kıyasladığım kişi amcaoğlu istersen listemizi göstereyim. Hiç bir psikolog beni sosyal ve özgüvenli yapamaz ki.

Anladın mı

Niyet olsa ne olacak ben kendimi tanıyorum sınırlarım kapasitem gücüm belli maddi manevi neyim olacak. benim için sevgili evlenmek yabancı ülke görmek araba sürmek işe gitmek lise üniversite okumak bildiğin Atatürkün geri gelmesi gibi imkansız.

yok kıvanç tatlıtuğ gibi yakışıklı uzun boylu olacağım lise üniversite bitireceğim asgari ücretten fazla kazanacağım sevgilim eşim arkadaşım arabam olacak ve hayattan zevk keyif alacağım oldu mu knk. Allah yardımcı olmak istiyorsa kalp krizi versin.

Ben lise 1 terk üniversite bitirmemiş halimle nereye koyarsan koy asgari ücret işi ve kendimi hep küçümseyeceğim bunlarla ancak karın doyar ötesi olmaz. keşke dünyaya hiç gelmeseydim beni hiç yapmasalardı.

Bak benim hoşlandığım gerçekten bir kız var ona layık olmak isterim ama herşeye o kadar geri ve uzağım ki yeni doğmuş bebek gibiyim biliyor musun kimden el açıp yardım isteyeyim ben. sosyofobiden 14 yıldır kendimi eve kapatıyorum obez gibi

Ne yapayım kendimi ezik fakir hissediyorum asgari ücretle evlenilmez araba sürülmez başlamadan bitiyor her şey bende 2012 ye eskiye dönmek hatayı yapmamak isterdim. kendimi çok iyi tanıyorum hiç bir şey bilmiyorum hayat beni her açıdan yutmuş gibi herşeye çok geri kaldım kendime inanmıyorum ama sevdiğim kızla da evleneceğimi bilsem dünyayı yakasım var herşeyi yapasım var.

2012 de 16 yaşımda herkes gibi lise 1 ri yapamadım dersleri işlemleri fizik geometri matematik kimya tarih coğrafya ama hepsini yapamadım çalışkan değildim okula uyumaya geliyordum tembeldim dersleri anlamıyordum sınıfta kalacağımı anladım karşılaştığım ilk engelde pes ettim lise 1 ri bıraktım ve odama evime kapandım o gün bugündür sandalyeden kalkmıyorum rahata konfora alıştım. 1.5 yıldır görüştüğüm bugün 18. ci doğum günün olan kızı tanıyınca değişmek istedim ama o kadar yabancıyım ki herşeye kendime inanmıyorum. Ailem öyle otoriter bir aile değil ister yap ister yapma derdindeler kimse iplemiyor çünkü hiç birimiz 7 kişilik aile 1 tane lise mezunu kimse yok kimse okumamış.

Olur yazarım