Gidenin yükü hafiflerken, neden kalanın omzunda bütün şehir kalır?

Çünkü giden, arkasında bıraktığı yükü de yanında götürmez. Kalan ise sadece bir insanın yokluğunu değil; yarım kalan hayalleri, söylenemeyen cümleleri, boş kalan sandalyeyi ve her gün yeniden hissedilen özlemi taşır. Bu yüzden yük ağırlaşır.

İnsan sevdiğini kaybettiğinde sadece bir kişiyi kaybetmez. Onunla kurduğu geleceği, alışkanlıklarını, birlikte güldüğü anları da kaybeder. Her sokak, her şarkı, her mevsim omzuna biraz daha ağırlık koyar. İşte o yüzden bazen insana bütün bir şehri sırtında taşıyormuş gibi gelir.

Ama zaman bir şey öğretir: Şehir küçülmez, yük hafiflemez... Sadece insanın omuzları güçlenir. Bir gün dönüp baktığında, o yükle yaşamayı öğrendiğini fark edersin.

@MuzipFilozof'un son sözü: Giden ardına bakmadan yürür; kalan ise her adımında bir hatırayı da yanında taşır.