Aklımız bizi gerçeğe mi götürür, yoksa inandığımız şeyleri savunmak için mi çalışır?

İnanç dediğim inancın gerçek olmasına gerek yoktur bizi iyi hissettiriyor, yaşama devam etmemizi motive ediyor ya da ne bileyim yeterli hissetiriyorsa tamamdır. Yani uzayda gezinen pembe bir filin 80 yaşında seni bulacağına ve seni dünyanın kralı olarak seçeceğine de inanabilirsin😂 bu senin 80 yaşına kadar yaşamak için motivasyon verir kendine iyi bakmanı sağlar. Ortalama akıllı biri bunun gerçek olup olmamasıyla ilgilenmez kendi çıkarını düşünür yani. Çünkü gerçeği öğrenirse filin olmadığını artık dünyaya başka türlü bakmak zorunda başka kendince başka motivasyon aramaya başlamak zorunda kalacak bu da zor belki de işin içinden çıkamayacak. Akıllı biri tüm bunları bilir ya inanmayı ya da gerçeğe ulaşmayı. Ve inanmaya devam eder ama bu sefer bilerek. Yani biraz akıllıysa kendini korumayı ve dünya içinde hayatta kalmayı, daha verimli olabileceği seçeneği seçer.

Thomas More'un kitabı mı? Anladım demek istediğinizi ama ben kısa süreli olarak görmüyorum bu motivasyon süresini. Uzun yıllar hatta hayatımızın son anına kadar bizimle geliyor bu inanç. Dediğim gibi akıl kendi konforunu düşünüyorsa biraz da aklı çalışıyorsa zaten sorgulamaz çünkü uyum sağlayan hayatta kalır 😂 Hitler konusunda da benim kendi inandığım inançlar başkasının hayatını da etkilemeye başladıysa evet orada artık yeni bir şey vardır. Ben olayı biraz daha bireysel aldım ona göre cevapladım

Akıl mutlak anlamda tarafsız olmayabilir ama kendi koşullanmışlığının farkına vardıkça daha tarafsız hale gelebilir. Bu yüzden ""Yanılıyor olabilirim"" sorusunu sorabilmek önemli

Katılıyorum. Sorun yanılmak değil, yanılma ihtimalini ancak bedel ödedikten sonra kabul ediyor olmamız. Asıl cesaret, o soruyu bedel ödemeden sorabilmek.