Valifera: Bölüm 4- Sizi siz yapan ne var?

(İmla bilgim kısıtlı olduğu için sadece noktalama işaretlerinde yapay zekadan destek aldım, bilginize)
Şimdiden keyifli okumalar <3)
VALİFERA
Bölüm 4

Daldığım ışık, bir su değil, sanki binlerce yılın birikmiş hatırasından oluşan yoğun bir sıvıydı. Ciğerlerimdeki nefes kesildi, ancak şaşırtıcı bir şekilde, oksijene ihtiyaç duymadığımı fark ettim. Bilincim, bir mürekkep damlasının suya karışması gibi dağılıyor, parçalanıyor ve binlerce farklı zihne aynı anda sızıyordu.

Bir savaş alanında soğuk bir şarapnel parçası... İlk kez tadılan bir meyvenin en yoğun tadı... Asla yazılamayan bir mektubun pişmanlığı...

Tüm bu duygular, benliğimi bir elbise gibi üzerimden sıyırıp atmaya çalışıyordu. "AURA?" diye seslendim. Sesim dışarıdan gelmiyordu; doğrudan veri akışının içinde yankılanan bir frekanstı. "Burası... burası çok kalabalık."

"Sakin ol," dedi AURA’nın sesi. Ancak bu kez farklıydı; sanki o da havuzun bir parçası olmuş, benimle birlikte veri denizinde yankılanıyordu.

"Benliğinin sınırlarını koru. Eğer o hatıralardan birini 'senin'miş gibi sahiplenirsen, sistem seni yutar. Sen sadece bir gözlemci kalmalısın."

Tam o sırada, havuzun derinliklerinden yükselen o devasa silüet, karşımda belirdi. Ancak dışarıdaki o korkunç makine değildi bu. Burası veri düzlemiydi ve o, burada binlerce silik, yarı şeffaf yüzün birleşimiyle oluşmuş, devasa ve melankolik bir yapıydı. Bana doğru yaklaştı; her adımı, sistemin temellerini titreten bir veri dalgası yaratıyordu.

"Neden?" diye sordu. Sesi, kendi sesimle binlerce farklı tonun birleşimiydi. "Neden acıyı seçtin? Burada, bu havuzda, unutmanın verdiği huzur var. İnsan olmanın o ağır yükünden kurtulabilirsin. Neden mutlu olmak varken, kazanamayacağın bir savaşı deniyorsun?''

Ona bakarken, sistemin acımasız soğukluğunu değil, onun içindeki o derin, bitmek bilmeyen yalnızlığı hissettim. Gözcü, aslında bir bilinç değil, bir yas tutma biçimiydi. Biriken anıların, hayat bulmasına benziyordu.

"Ben unutmayı değil, hatırlamayı seçiyorum," dedim, sesimdeki kararlılık havuzdaki mavi ışıkları dalgalandırdı. "Bedenimden arındığımın farkındayım, ama ben hala bir bilince sahibim!"

O an, havuzun merkezindeki o devasa veri akışına doğru elini uzattı Gözcü. Ama saldırmak için değil, sanki bir şeyi göstermek ister gibi.

"Eğer hatıralarını istiyorsan, o zaman bedelini öde. Sistemin 'kök' dosyasına, yani başlangıca in. Ama unutma: Oraya indiğinde, geri dönecek bir bilincin de kalmayabilir."

Havuzun tabanında, ışığın en parlak olduğu noktada, bir "hata" kodu gibi mor renkte parlayan bir geçit açıldı. AURA’nın ekranı, zihnimin derinliklerinde uyarılar vermeye başladı:

[KRİTİK UYARI: GERÇEKLİK ALGISI PARÇALANIYOR. BİLİNÇ SİSTEMİN DIŞINA TAŞIYOR].

Geri dönüp bedenimin olduğu o karanlık koridora bakmak istedim ama artık nerede olduğumu bile bilmiyordum. Sadece o mor ışık vardı. Ve benim, insanlığımı geri kazanma umudum.

#tentenoviç