"Hiçbir şey olmamış gibi davranmak" neden içimizde bir şeyleri eksiltir?

Hiçbir şey olmamış gibi davranmak; çoğu zaman dışarıya verilen bir sakinlik değil, içeride bastırılan bir çığlıktır. İnsan, yaşadığı şeyi inkâr ederek değil, ona rağmen ayakta kalarak güçlü görünmeye çalışır. Ama inkâr edilen her duygu, yok olmaz; sadece yer değiştirir. İçeride bir yere çekilir ve sessizce eksiltmeye başlar.

Bir şeyi yok saymak, onun etkisini ortadan kaldırmaz. Sadece görünmez kılar. Ve görünmeyen her şey, zamanla daha ağır bir hâl alır. İnsan bazen en çok da “hiçbir şey olmamış gibi” davrandığı anlarda değişir. Çünkü yüzleşmediği her duygu, kendisinden küçük bir parça koparır. Fark etmeden azalır, eksilir, sadeleşir ama bu sadeleşme çoğu zaman bir olgunlaşma değil, bir yorgunluktur.

İnsan eksilerek mi dönüşür, yoksa tamamlanarak mı? Bu sorunun net bir cevabı yok. Ama şunu biliyorum: bazı insanlar büyürken çoğalmaz, derinleşirken genişlemez; aksine daralır. İçine döner, sessizleşir ve bazı parçalarını geride bırakır. Her “önemli değil” deyişi, aslında biraz daha küçülmüş bir kalbin ifadesidir.

Eksik bir şey yoksa, insan var mıdır?

Belki de insanın kendisi zaten bir eksiklik hâlidir. Arayış, tamamlanma isteği, anlaşılma arzusu… Bunların hepsi bir boşluktan doğar. Eğer hiçbir eksik olmasaydı, belki de hissetmeye de gerek kalmazdı. Ve hissetmeyen bir varlık, ne kadar “var” sayılabilir?

Bu yüzden insan, eksikleriyle vardır. Ama tehlike şurada başlar: eksiklerini fark etmekle, onları inkâr etmek arasındaki çizgi silindiğinde. “Hiçbir şey olmamış gibi” yaşamak, bu çizgiyi siler. Ve insanı kendisine yabancılaştırır.

Belki de asıl mesele eksik olmamak değil; eksiklerinle dürüstçe kalabilmektir. Çünkü insanı var eden şey tamamlığı değil, taşıdığı boşluklarla kurduğu ilişkidir. O boşlukları görmezden geldikçe, insan kendinden biraz daha uzaklaşır. Ve en sonunda geriye sadece “idare eden” bir benlik kalır.

Ama insan sadece idare eden bir varlık değildir. İnsan, hisseden, kırılan, hatırlayan ve bazen de o hatırladıklarıyla yeniden doğandır. Hiçbir şey olmamış gibi davranmak ise bu doğuşu erteler. Belki de en büyük eksilme tam olarak budur: kendine dönmeyi sürekli ertelemek.

İnsan ruhu salyangoz gibi..! Yavaş yavaş yol alıyor, kendindrn bir şeyler katarak, damla damla eriyor gibi ancak bu erime onu tüketmiyor, geliştiriyor güçlendiriyor ve büyütüyor. İnsan neyi alması, neyi bırakması gerektiğini öğrenmek için yaşıyor adeta, öğreniyor ve ölüyor. Sanki burads edinilen tecrübelerin kullanım yeri ahiret gibi.