Bulunduğunuz güzel ortamlarda en çok fotoğraf çekmek mi , anın tadını çıkarmak mı tercihiniz?

Bazen muhteşem bir manzaranın karşısında durduğumda içimden bir ses sorar: Fotoğraf mı çekeyim, yoksa sadece burada olup tadını mı çıkarayım? Bu soru yıllardır aklımı meşgul ediyor.
Bir dönem telefonumun hafızası güzel karelerle doluydu. Her yeni yere gittiğimde ilk işim en iyi açıyı bulmak, ışığı yakalamak ve o anı ölümsüzleştirmek oluyordu. Paylaşmak, saklamak, sonradan bakıp “oradaydım” diyebilmek güzel hissettiriyordu. Ama bir gün fark ettim ki, en sevdiğim fotoğraflara bakarken aslında o anı tam olarak yaşamamıştım. Objektifin arkasından izlemiştim her şeyi; kokuyu, rüzgârı, o derin huzuru tam olarak içime çekememiştim.
Şimdi tercihim daha çok anın tadını çıkarmak yönünde. Güzel bir ortamda ilk yaptığım şey telefonu cebime koymak ve etrafı gerçekten hissetmek oluyor. Gözlerimle tarıyorum her detayı, kulaklarım sesleri topluyor, tenim havayı emiyor. Fotoğraf çekmek istiyorsam da birkaç kareyle sınırlı tutuyorum; zorlamadan, acele etmeden. Çünkü biliyorum ki en güzel kareler zihnimde kalanlar.
Elbette ikisini de yapmak mümkün. Önemli olan dengeyi kaçırmamak. Fotoğrafı anı yaşamaya engel değil, tamamlayıcı bir unsur olarak görmek gerekiyor. Ama eğer birini seçmem gerekirse, gözlerimi kapatıp o anda var olmayı tercih ederim. Çünkü hayatın en güzel fotoğrafları, hafızamızda çektiğimiz ve kalbimizde sakladığımız karelerdir.
Bazen en iyi kare, hiç çekilmeyendir.

Anı yakalayınca fotoğraf çekmek güzel anılar biriktirmek için harika oluyor gadası

Maşallah sizde de iyi "an" yakalama dürtüsü varmış 🙃🙃

Anın tadını kaçıyoruz fotoğraf uğruna valla ya