İnsanlar birbirlerini konuşarak mı tanırlar yoksa sessizlikte mi?

Ve girdinin kalitesine de bakmak lazım. Eğer filtrelenmiş girdi ise yine yanlış. Ahlak bireyselleşirse o halde yargı da bireyselleşir. O zaman canavar tanımı kimin perspektifine bağlı?

İyi bir cevap 👍 öncelikle bu kadar açıklayıcı yazdığın için teşekkür ederim. İlkin yazdığım söz bir diziden çıkmış bir söz. Kendini canavara dönüştürme metaforu kişinin kendi içsel benliğini terk etmesine yorabilirim. Bu başka insanlara göre fazla iyi de gözükebilir, fazla kötü de.

Konuşarak mı tanırız sessizlikte mi sorusuna gelirsek Schopenhauer'in insanlar düşüncelerini gizlemek için konuşurlar açığa vurmak için değil sözünden esinlenerek sordum. Çünkü tamda yukarıda yazdığın gibi konuşarak kendimizi maskeleyedebiliyoruz. Ve filtresiz; bunun için sessizlikte iyi bir seçenek olmayabilir.
Ve canavar tanımının bende uyandırdığı insanın içindeki birşeyleri öldürdüğü fakat dışarıdan maskelenmiş bir şekilde kabul de edilebildiği, ya da tamamen dışlanabildiği bir psikolojiye gelmek. Belki de insanın kendini terk ettiği bir perspektiften geliyordur 🦋

Peki sana göre içsel benlik nedir? Bence schopenhauer'ı bir kenara bırakalım. Hazıra konmadan. Kendini canavara dönüştürmek ya da içsel benliği yitirmek gibi havalı cümlelerle açıklanamaz. Steril bir öz yok çünkü. En başta da demiştim ki "Ahlak bireyselleşirse o halde yargı da bireyselleşir" demiştim. Kötü veya canavar dediğin şey toplumsal dil oyunlarında dışlanan tarafa estetik bir değişken mi vermek? İçinde bir şeyleri öldürüyorsun o halde tam olarak hangi nesnel mekanizmayı öldürüyorsun? Yoksa egonun aynadaki kırılgan yansımasını korumak için mi canavar maskelerine sığnıyorsun? Düşüncelerini ilet A, B kişilerinin değil.

Üstelik iyi ve kötü kavramlarını bile rasyonel olarak dolduramıyoruz ve bunun için de kaçış noktası hazırlıyoruz. Düşünce zaten akışkandır ve çelişkiler üretir. Gerçek rasyonellik bu çelişkilerle ve şüpheyle yüzleşmektir. Şablondan aleacele doldurarak değil. Maskenin ardındaki bir öze bakmak yerine neden taktığı konusundaki ihtiyaçlarını önce anlayalım.

Schopenhauer'in cümlemde geçmesinin en büyük sebebi onun sözünden esinlenerek böyle bir soru sormuş olmamdı. Kendini canavara dönüştürmek bence bunu hiçbirimiz hiçbir cümleyle yeterince açıklayamayız. Ve kurduğumuz cümleler sadece kendi bakış açımızı ortaya koyar. Sadece şunu söyleyebilirim steril bir öz yok sözüne değin; insanın kendi gölgesine kurban gitmesidir. Yani kendini gölgesine kurban etmesidir. Bendeki karşılığı bu olabilir. Ayrıca kötü veya canavar denilen şeyi yazar neye dayanarak bunu o filmi izlemeden de yorumunu yapamam. Fakat acı çeken ve kendini canavara dönüştüren bana göre sadece acı çekiyordur ve bunun estetikle, sanatla, kitapla, yazılmış yazılmamışlarla tanımlanamayan bir şeydir. Ve insanın sizin cümlelerinizle steril olmayan öz'ü, ruhu (benim için aynı şeyi ifade ediyor) kendi doğasından kopmuştur.
Rasyonel olarak doldurmak zorunda mıyız? İyiyi kötüyü, doğruyu yanlışı. Kendi öğrendiğimiz şu güne kadar ki doğru bildiklerimizle zaten kendini sen çabalamasan da dolduracaktır. Ha birilerine iyi veya kötü diye-bilmek bu sadece kendi kusurlu aklımızın bir ürünü olabilir. Maskenin ardındaki öze bakarsak; bunun için yüzlerce sebep sıralayabiliriz. Fakat bana göre sadece "Bir çocuğun olduğu gibi kabul edilmediği, yeteneklerine saygı duyulmadığı, ona destek verip kendini var edebilmesine izin verilmediiği ve hep herkesin doğrusuyla büyüdüğü bir yerde mutlaka maske olur" Maskesiyle var olabileceğini fakat kendisi olarak var olamayacağını öğrenmiştir. Eğer bir gün çocukları gerçekten anlayabilirsek, sadece oldukları haliyle o zaman hayatı belki de tamda belirttiğin mantık çerçevelerinde, şüphelerle yüzleşerek yaşamayı öğrenebiliriz

Ahlak bireyselleşirse yargı da bireyselleşir dedin belki de ahlakı vicdanla açıklayabiliriz. Çünkü ahlak dışsal bir kaynakken vicdan insanın kendi içsel benliğinde olan bir şeydir. Ve sadece rasyonel bakarak vicdana hiçbir şekilde erişim sağlayamayız. Bunun için hissetmeniz gerekir. Zaten bireyi canavara dönüştüren sistem; insanın hissetmek yerine bastırmasına olanak veren bir sistemdir. Çünkü insan ne kadar çok bastırırsa o kadar da çok kendi benliğine yabancılaşır. Ayrıca sorularını tek tek yanıtlamak istiyorum: içindeki birşeylerin ölmesi, bu sevinç, mutluluğa dair umut, kız neşesi, merak, heyecan, sevgi gibi aslında doğuştan bize bahşedilen bir çok yaratıcılığımızı, sezgimizi destekleyen şeyleri bunların çoğu nesnel değildir içimizde bir yerlere kaldırmaktır. Çünkü bu özelliklerinin yadırgandığında birey bunları kilitleyip bilinçaltının derinliklerine gönderiyor. Ve bunların güvenli olmadığını kabul ediyor. Yani özünde kendi özünden kendini kopararak hayatta kalmaya çalışıyor. Bunun için de bir gölge olarak yaşamak zorunda kalabiliyor. Ve evet; egonun o kırılgan maskesi, fazlasıyla zekice savunma mekanizmalarıyla donanmış yapısı incinmekten ve incitmekten korkan ve kendi içsel benliğini korumak için bir canavara dönüşen insan (çünkü güvenli olan bu) aslında sadece kırılmaktan korkan masum bir çocuk.

İyi ve kötüyü rasyonel olarak doldurmayı kusurlu aklın ürünü diyerek reddediyorsun ama hemen ardından "Bir çocuğun olduğu gibi kabul edilmediği, yeteneklerine saygı duyulmadığı, ona destek verip kendini var edebilmesine izin verilmediiği ve hep herkesin doğrusuyla büyüdüğü bir yerde mutlaka maske olur" diyerek mutlak bir doğru fırlatıyorsun. Eğer akıl bu tanımları yaparken kusurluysa çocuklara yapılan yanlış olduğunu hangi mekanizmayla iddia ediyorsun çok merak ettim doğrusu? Bastığın mantıksal zemini kendin havaya uçuruyorsun.
İkincisi: Sorular sordum ve hepsinden kaçmak için canavarlaşıp acı çekmeyi kitapla yazıyla tanınlanamayan şeydir diyerek ilan ediyorsun. Nesnel ve dilsel olarak tanımlayamıyorsan en başında o kadar da iddialı konuşmadan bu sonucu nasıl çıkardın? Bilinçaltı falan mı? Çok merak ettim destan yazarak çıkaramadığın sonuçları. Açıklamasını yap lütfen. Ruh, gölge ve doğa gibi kavramlar edebiyatın mı yoksa felsefenin mi konusu? Üzerinde konuşulmayanlar hakkında susmalı demişti Wittgenstein. Ama konuşmaya devam edip fazla varsayımsal konuştun ve sonuç da çıkaramadın. Tanımlayamadığın bir şeyi analiz nasıl yapabiliyorsun? Schopenhauer'ın kitabını okuymayıp okusan da sorgusuz sualsiz kabul edip useful idiot olarak yola çıkacaksın da. Schopenhauer'dan esinlendiğini söyleyip sıkışınca yaralı çocuk şablonuna sığınıyorsun hala. Maskeyi arıza sanmak romantik yanılgıdır. Maske ya toplumsal dil oyunlarında hayatta kalmak için bir rasyonel arayüzse? Sorulara nesnel cevap vermek yerine bir önerme atıp üzerine önermeyi güçlendirmeyecek bir şekilde absürtleştirip konuyu ajitasyona ve hazır şablonlara çekiyorsun. Daha doğrusu sorularıma cevap bile vermemekle kalmadın felsefe adını verdiğin şeyi popüler psikolojinin hazır şablonlarına sığındığın sis bombalarına dönüştürdün. İbreyi doğru göstermeyen bir ibre gibisin.

Belki de.. Bunlar da sizin görüşleriniz. Aynı fikirde olamasam da saygı duyabilmek isterim😊

Soruları cevapsız bırakıp şablon yetersiz kalınca aynı fikirde ol (a) masam da deyip saygı duyabilmek isterim demek ne kolay.

Bu güzeldi 😊

Mantıklı

Güzel