Her sabah yeniden başlamak bu kadar zorken sizce yaşamak hâlâ güzel bir şey mi?

Bu soruna eskiden yazdığım bir kitabımdan bir paragrafla cevap vereceğim.

Basamak basamak yükselen yapımın altında dayanak yok, boşlukta ince bir tel gibi yükseliyorum. Bu yüzden dışarıdan bakanlar görmüyorlar beni; görebilseler de, o kadar zayıfım ki, bana acıyorlar...

İşte benim budur yüce uyruğum: hiçbir şey biriktirmemek! Dahası biriktirme becerisine sahip bile değilim... Var mıdır benim kadar günlük yaşayan daha? Beynim sürekli doğuran, doğurup öksüz bırakan bir ne ayıp. Bana çocuk, daha çok çocuk gerek!

“Söylenip bitmiş her şeyden tiksiniyorum...” dedim. Benim dünkü düşüncelerimle karşıma çıkmaya yeltenen dudaklara bakarım içimden kötü şeyler geçirerek ve derim: “Bunlardan daha yalancı kim vardır dünyada?” Dünkü ‘ben’ in bana öğrettiği biricik şeydir bu: yarınki ‘ben’ e hiçbir şey bırakmamak!

Bilir misiniz nasıl yaşıyorum? Bir insan... Güne her merhaba deyişinde yaşam kurallarını yeniden sökmek zorunda kalan bir insan, nasıl yaşarsa... Öyle

Hayat değişimdir.

Aşkını kaybedersin,
arkadaşlarını kaybedersin,
hatta hiç ummadığın parçalarını bile kaybedebilirsin.
Ama farkında bile olmadan,
günün birinde tüm parçalar sana daha güçlü geri gelir.
Güneş, kara bulutların ardında, sana doğmak için her zaman fırsat kollar.
Günün birinde aniden,
daha anlamlı bir aşkı,
daha anlamlı bir arkadaşlığı yakalarsın.
O gün aynaya baktığında karşında daha bilge, daha güçlü birini görürsün.
Anlarsın; hayat değişimdir.
Yapman gereken, hayat değişirken,
sana sunduğu her güzel anı yakalamaktır…

Kız görende sırtında tas taşıyorsun sanacak nesi varmış sabahların fıstık gibi 😅 gel sana çay ikram edeyim de kendine gel gadası

Günaydın 🙃

Hayatı olduğu gibi acısıyla, tatlısıyla kabul edip, her güne yeni bir umutla bakmalı 🙂