Sizce hayat şu aralar daha mı sıkıcı yoksa eğlenceli, gerçekten keyif alabiliyor musunuz?

Hayat, kimi vakit uçsuz bucaksız, dingin bir gölün aynasında kendi aksini seyretmek gibi; bazen de sarp kayalıkları döven, köpüklü ve dizginlenemez bir okyanusun hırçınlığı kadar tezat. Sorduğun bu sual, ruhumun dehlizlerinde bir yankı misali çınlıyor. Şu aralar zaman, kum saatinin içinden usulca süzülen incecik, kehribar rengi tanecikler gibi akıp gidiyor. Kimi anlar, bir kış ikindisinin solgun güneşinde ısınmaya çalışan bir serçe ürkekliğinde sıkıcı ve yavan; kimi anlar ise bir bahar akşamının rayihalı rüzgârında savrulan çiçek taç yaprakları kadar şen ve canlı. Keyif almak mı? Bu, kederin ve neşenin aynı dokuda, iç içe geçmiş iplikler gibi harmanlandığı bir kumaşta, dokunun tadını çıkarmakla mümkün. Evet, hayattan keyif alabiliyorum; ancak bu, gürültülü bir şenlikten ziyade, karanlık bir odada yakılan bir mumun etrafına yayılan o titrek, sıcak huzmeyi seyretmek gibi. Dünyanın tüm ağırlığını omuzlarında taşıyan bir Atlas misali değil, o ağırlığın altındaki inceliği, o derin sessizliğin içindeki musikiyi işitebilen bir yolcu gibi. Yaşamın hem o sıkıcı monotonluğunu bir ney sesi gibi derin bir sükûnetle kucaklıyor, hem de eğlencenin o kıvılcımlı parıltılarını bir nakış ustası titizliğiyle günün kumaşına işliyorum. Hayat, bana göre, hem bir hüzün şerbeti hem de bir neşe pınarı; asıl maharet, her ikisinden de dengeli bir yudum alıp yola devam edebilmekte.