ESKİLER Mİ GÜZELDİ , ESKİDEN Mİ GÜZELDİ?

Eski; bir parşömen kağıdının sararmış kıvrımlarında, yaşanmışlığın ağırlığını taşıyan ağır bir koku gibidir. O, bizatihi nesnelerin ruhudur; dokunduğunda parmak uçlarına sinen tozlu bir anı, bir saatin tıkırtısında saklı kalmış o derin, yavaş ritimdir. Eski güzeldir çünkü insana ait izleri, yaşanmışlığın o mukaddes kederini ve tecrübenin nasır tutmuş ellerini taşır. Fakat "eskiden" güzel olan, zamanın kendisidir. O, hiç yakalayamayacağımız, avuçlarımızdan su gibi süzülen altın bir ışık hüzmesidir. Eskiden güzeldir çünkü o, hatıranın sisli aynasında kusurlarından arınmış, buruk bir özlemin süzgecinden geçerek billurlaşmıştır. Bizim "eski" dediğimiz, sadece o anın saf, henüz hoyratça tüketilmemiş halidir; çocukluğun ilk çiğ damlası, gençliğin o pervasız rüzgarıdır. Aslında güzel olan, ne o cansız nesneler ne de takvim yapraklarıdır. Güzel olan; o zamanın içinde kendimizi unuttuğumuz, henüz "şimdi"nin telaşına esir düşmediğimiz o masumiyet anlarıdır. Biz eskileri değil, o eskilerde bıraktığımız ve bir daha asla geri dönemeyeceğimiz "biz"i özlüyoruz. Zaman bir ırmaksa, biz sadece kendi kıyımızda bıraktığımız gölgelere bakıp iç çekiyoruz. Kısacası; eski, yaşanmışlığın vakur duruşudur; eskiden ise, güneşin batarken gökyüzünü boyadığı o ulaşılmaz renk cümbüşü. Biri elimizde kalan yadigâr, diğeri ise ruhumuzda kanayan o tatlı sızıdır. Peki, sizce insan en çok kendi aynasında gördüğü değişime mi, yoksa o aynanın hiç yansıtmadığı eski zamana mı tutkun?

Eskiden güzel değildi sadece günümüzü güzelleştiren eskiler vardı, komşuluk vardı, sevgi vardı, imece kavramı vs. Ne ararsan vardı ama şu zaman da ise hem günümüz leş hem de insanlarımız. O kadar tahammülsüz, duyarsız ve güvensiz olduk ki karşımıza alnı ak kalbi pak dünya tatlısı bir insan çıksa bile en az 100 kere kafamızın içinde ki süzgeçimizden geçiriyoruz."Yıllar ilerleyince her şey güzel olacak"yalanı ile kendimizi avuttuğumuzla kaldık sadece

Ona göre eskiden daha güzeldi