1 ay

Genç yaşta Susac sendromu ile görme ve işitme kaybı yaşarken insan kendine nasıl bir gelecek kurar?

Yirmili yaşlarında genç bir kadınım. Bana Susac syndrome tanısı kondu. Doktorlar hastalığın ilerlediğini, görmemdeki hasarın kalıcı olabileceğini ve işitmemin de geri gelmeyebileceğini söylediler. Şu an hala görebiliyorum, hala duyabiliyorum, ama ikisinin de yavaş yavaş benden uzaklaştığını fark ediyorum.

Doktorlar artık bunun kalıcı olabileceğini söylüyor. Görmemin daha da azalacağını, işitmemin de geri gelmeyebileceğini anlattılar. O an en çok korktuğum şey ölmek değildi. Hala burada olacağımı, düşüneceğimi, hatırlayacağımı ama etrafımdaki dünyanın yavaş yavaş benden uzaklaşacağını fark etmekti.

Henüz gencim. Bazen oturup etrafıma bakıyorum ve kendi kendime şunu düşünüyorum. Acaba bunların hangisini son kez net görüyorum? Bir gün annemin yüzünü hatırlamaya çalışıp ayrıntılarını kaybeder miyim? Sevdiğim birinin sesini kafamın içinde korumaya çalışırken, o ses yavaş yavaş silinir mi?

İnsanlar çoğu zaman kaybı dışarıdan görüyor. Ben içeriden yaşıyorum. Odadaki ışığın azaldığını, yüzlerin belirsizleştiğini, seslerin geriye çekildiğini fark etmek çok yalnızlaştıran bir şey. En ağır tarafı da şu, bunun olduğunu anbean biliyorum. Zihnim açık. Neyin eksildiğini her gün biraz daha fark ediyorum.

Bazen asıl korkum körlük ya da sağırlık değil. Asıl korkum, bir süre sonra dünyayla aramda sessiz, kalın bir duvar oluşması. İnsanlar konuşurken ben orada olacağım ama sesleri bana ulaşmayacak. Sevdiklerim yanımda olacak ama yüzleri benden uzaklaşacak.

Böyle bir durumda insan kendine nasıl bir gelecek kurar? Yasını tutmaya ne zaman başlar, kayıp tamamen geldiğinde mi, yoksa geldiğini bildiğin ilk anda mı?

Genç yaşta Susac sendromu ile görme ve işitme kaybı yaşarken insan kendine nasıl bir gelecek kurar?
Cevapla