Hayatınızdaki eksik olan o küçük parçayı buldunuz mu?

Hayatımda her şeyi çözdüm, her zorluğun üstesinden geldim ama şu içimdeki boşluğu, o eksik parçayı bir türlü doğru düzgün dolduramadım. Benim en büyük eksiğim, belki de en büyük zaafım; önüme gelen herkese hemen inanmak, her defasında o bitmek bilmeyen merhametime yenik düşmek. Karşımdaki kim olursa olsun, içimde hep bir "belki bu sefer farklıdır" umuduyla yaklaşıyorum ama günün sonunda yine saf yerine konulan, iyi niyeti suistimal edilen ben oluyorum. İnsanların maskelerini göremiyor değilim aslında, sadece o merhamet duygusu mantığımın önüne geçiyor ve kendimi bile bile o ateşin içine atıyorum. Bu kadar sert ve pes etmez bir karakterim varken, bu denli "saf" bir yerden darbe almak bazen kendime olan kızgınlığımı artırıyor; çünkü o eksik parça tamamlansın derken her seferinde kendimden bir parça daha eksiltiyorum.

şöyle +172 empatisi yüksek bir sevgilim olsa tamamlanacak :D