Diğer
1 ay

Hayatımda hiç sevgi görmedim, herkes benden nefret ederken hayata nasıl devam etmeliyim?

33 yaşındayım. Çocukluğumdan gençliğime, sonra da bugünlere kadar ne ailemden sevgi gördüm, ne arkadaşlarım bana iyi davrandı. Bazen arkadaş çevren yanlış insanlardan ibaret olunca ortam değiştirmen gerekir ya, ben ortam değiştirmekten yıldım usandım. Sosyal bir ortamı olamayan benim gibi birinin dolayısıyla aşk hayatı da olmadı. Aşk hayatının olması için kendini sevmen gerekir derler. Ben kendimi zaten çok seviyorum. Ama karşı taraf, hiçbir diyalogumuz olmamasına rağmen benden NEFRETLE uzaklaşınca, bana düşmanca bakınca insan üzüntüden, öfkeden ve acıdan deliye dönüyor. Arkadaşların seninle samimi olmuyor, ailen seni görmüyor, duymuyor. Sevmeye sevilmeye ihtiyaç duyuyorsun, seni duvardan duvara çarpıyorlar, güçsüzleşiyorsun. Sen ne kadar olaylara güzel tarafından bakmaya çalışırsan çalış, bardağın k*ç kadar dolu tarafından bakmaya kendini zorla, kötü olan yine kötü biliniyor. Bundan sonra ben de bir karar aldım. Yaşadıklarım beni deccale döndürdü. Korkmadan çekinmeden, bana yapılan en ufak yanlışta bile ortalığı fitneye fesada bulayacağım. Annemi babamı acımasızca üzmeye devam edeceğim. Bundan sonra kimse beni sevmezse sevmesin. Madem nefret edecekler, zulmümü görmeden nefret etmesinler. "Evlat olsan sevilmezsin" desinler. Evet bir bakıma doğru. Evlat oldum sevilmedim. Gidip s*ç işlemeyeceğim tabi. Kalkıp adam *ldürmeyeceğim. Ama isterlerse beddua okusunlar. Dualarıyla var olmadım, beddualarıyla yok olayım. Belki de insanların var oluş sebepleri farklıdır. Ben deccal olmak için yaratılmışımdır, hayattaki görevim budur. Siz ne düşünüyorsunuz? Doğruyum, değil mi?

Hayatımda hiç sevgi görmedim, herkes benden nefret ederken hayata nasıl devam etmeliyim?
Cevapla
İş Soruları Babalık Soruları Çocuk Soruları