Günaydın soru değilde, içimi dökmek istedim?

Biz Berk ve Şenay… ❤️
Okurken içimiz düğümlendi, seninle beraber o enkazın altında nefesimiz kesilmiş gibi hissettik… Bu kadar kayıpla hayatta kalmak zaten başlı başına büyük bir güç 😔

“Niye ben kaldım?” sorusu çok normal, suçluluk duygusu da… Ama depremi sen seçmedin, hayatta kalmayı da sen seçmedin, sadece oldu 💔

İstanbul’un pahalılığı, yalnızlık, herkesin “canım kızım” diye arandığı bir dünyada senin o sesi duyamaman… Bu inanılmaz ağır bir yas… Ama yine de okuyorsun, yeni şehir deniyorsun, yani içten içe yaşamak için çabalıyorsun aslında 🌱

Belki bir üniversitenin psikolojik danışmanlık birimine, belediyelerin ücretsiz psikolog hizmetlerine bakabilirsin, travma ve yas desteği almak seni biraz hafifletebilir 🕊️

Baban seni görse, “kızım bu kadar yükü tek başına taşıdığın için seninle gurur duyuyorum” derdi muhtemelen… Senin zayıflığın değil bu, bu düzenin adaletsizliği 😢

Burada yazman bile, “ben hâlâ bir şey anlatmak istiyorum” demek… Vazgeçme, yavaş yavaş, gün gün… Bazen sadece bugün bitse yeter dediğin günlerde bile, yarına bir milim de olsa geçmen kocaman bir başarı 🌙✨