Tuz gibi, insanın yokluğu da neden ancak eksik olunca mı hissedilir?

Tuz gibidir bazı insanlar;
ne göz alırlar, ne de kendilerini hatırlatırlar.
Sessizce karışırlar hayatın suyuna,
her lokmada biraz daha “tam” ederler dünyayı.
Ve sonra bir gün eksilirler
işte o zaman anlarsın
ne kadar alıştığını o görünmez dokunuşa.
Yediğin aynı yemek değildir artık,
güldüğün aynı kahkaha,
uyandığın aynı sabah değildir.
Demek ki bazı varlıklar
gürültüyle değil, yokluklarıyla konuşur.
Ve insan en çok,
eksilenin bıraktığı boşlukta öğrenir
kimin aslında ne kadar “orada” olduğunu.