"Yokluk" eskiden mi daha çoktu, şimdilerde mi çok?

Şİmdilerde daha yokluktayız. Eskiden aradığımız şeyler kuru gıda, daha çok kıyafet, ufak tefek maddi şeylerdi. Manevi her şeyimiz vardı ve tamdı. Şimdiler de ise ulaşılması daha zor şeyler ve ulaşılması beklenen binlerce şey hortladı. Ahmak insanlara sosyal medya büyüsü yapıldı. Herkes herşeyi almak istiyor ve alamayınca kendini eksik hissediyor. Sürekli bir yartış içinde insan ve manevvi olarakta tüm değerlerini kaybetti. Bundan 30-40 sene sonra bu sefert insanlar maddiyatı bırakıp maneviyat arıyacak. Dünya ilk insandan beri benzer bir döngünün içinde...

İki yokluk arasında dağlar var.

Eskinin yokluğu bütünsel formunu bozmuyordu insanın. Mutluluk denen kavram ekmek ile soğanın birbirine olan aşkıydı.

Yoktu belki ama sorunda yaratmıyordu insanlar arasında. Mandalina kabuğu kokusunun yayıldığı odalarda gülen, dinleyen, anlayan ve sevgi sunan insanlar olarak yaşayıp gidiyorduk yer döşeklerinde. Kömür kokularının olduğu mahallelerde imece yaşıyorduk hepimiz.

Çokluk içinde yokluğa kaldık şimdilerde.

Eskilerde çoktu ya. Paramız olsa bile alamazdık. Kola mesela veya muz çok lüks gelirdi. Yaş pasta baklava bunlar eve girdiği zaman sanki bayrammış gibi olurdu. Çok değişik zamanlarda gerçekten. Şimdi de aldığın zaman yüzüne bakan yok evde günlerce beklediği oluyor. Eskiden kıymeti biliniyordu

Şimdi yokluk var , eskiden insan toktu , kıskançlık yoktu, dostluklar daha kaliteliydi. Zengin parasını yaşantısını insanların gözüne sokmaktan utanırdı. Şimdi ise yokluk var en zengininin bile gözü aç, insanlar doyumsuz, insanlar mutsuz, insanlar intihar ediyor.