“yüva yıkanın yüvası olmaz” sözüne katılıyor musunuz?

bu söze hem evet hem hayır diyebilirim çünkü hayat her zaman bu kadar adaletli işlemiyor bazen gerçekten de başkasının mutsuzluğu üzerine kurulan düzenler bir noktada patlıyor çünkü temelinde güvensizlik ve vicdan azabı oluyor bir başkasına bunu yapanın gün gelip aynısını yaşayabileceği korkusu bile o yuvayı içten içe kemirmeye yetiyor ama öte yandan hayatta çok mutlu mesut devam eden örnekler de var yani evrenin adaleti bazen hemen tecelli etmiyor yine de genel kanaat başkasının ahını alarak kurulan bir mutluluğun pek de huzur getirmeyeceği yönünde yani o huzursuzluk bir şekilde kapıyı çalıyor sonuçta ne ekersen onu biçersin mantığı çoğu zaman devreye giriyor