İnsanlar niye birgün ölüp yok olacağını kabullenemiyorlar?

Sırat köprüsü de bu hayatta. Asıl başlangıç ölümden sonra olacak.

Senin inancın sana benim inancım bana
Ne ben senin gibi düşünmek zorundsyim

Ne sen benim gibi

Kafana göre takıl

güncellemeye cevap: bizi yaratan, tekrar yaratmaya kadirdir. bu dünyada suç işleyip her zalimliği yapanın yanına kâr mı kalacak sanıyorsun?

Eee? Bu misyonerliğinin amacı ne?

Bazı ateistler bunu diyor evet, gözünüzü açın artık falan. Ama burada önemli olan gözle görünen şeyler, mantık önemli değil. İnsan %100 mantıktan oluşmuyor biliyorsun. O yüzden bir şeylere inanmak, temelde bir ihtiyaç.

Bilimsel mantıktan bahsediyorsun. Bu taraftan bakarsan tabii ki gerçekler değişmez. Ben insan mantığından söz ediyorum, olaya burdan bakarsan gerçekler değişir.

Ne için, elimizde bilimden başka bir şey yok?

İnsan felsefi bi canlı, bilimle bu yüzden bağdaşmaz bence. Bilimde bi kesinlik olmak zorundadır. Felsefede ise her fikir doğrudur, değişebilir, eğilip bükülebilir.

Bi de senin ideolojini merak ediyorum

Felsefe olmasaydı bilim olmazdı hanfendi

Felsefeyi kabul etmemek için kırk takla atıyorsun. Sen de biliyorsun bilimde merak da var felsefe de

Felsefe tartışma değildir sadece, sorgu demektir. Bir felsefi yorumun tartışılmaz, her zaman-her koşulda kabul edilebilir olmasına bilim denir. Felsefe, bilimini çocukluğudur yani. Ama esas konu bu değil. Kuşkusuz doğru sadece bilimde vardır. Ama biz bilime göre yaşayamayız. Bilim saf mantıktan oluşuyor. İnsan istese bile bu mantığı kabul edemez. O yüzden felsefe, din, evren neyse, insanın içinde elbet vardır.

Beni düzelttiğin kısımlarda haklısın. Ama dediğim şey insan er geç dine evrene anlam yükler değildi. Bilim bir insanın hayatındaki ana odak noktası olabilir tabii. Ama insan ile bilim bağdaşmıyor. Bilim akılcıdır, mantıklıdır, sınırları vardır, duyguları yoktur. Bunlar insanda her durumda gözlenmiyor. Yani bilim, evreni-doğayı tanımlamada iyi bir araç olabilir. Ama insanın kendini tanımlamada yetersiz kalabilir.