Türkler İslamı kabul etmeyip Tengrizmde kalsaydı Türkiye nasıl bir ülke olurdu?

Eğer Türkiye Hristiyan bir ülke olsaydı, muhtemelen şu durumlar yaşanırdı.

Arap kültürü ve kimliği baş tacı edilmez, Türk kimliği ve tarihi ikinci plana itilmezdi.

“Şeriat isterim” diyerek sokakları karıştıran, toplumu kaosa sürükleyen gruplar ortaya çıkmazdı.

Din; yobazlık, bağnazlık ve akıl dışılıkla özdeşleştirilmezdi.

“Ümmetçilik”, “İslamcılık” ve “O benim din kardeşim” gibi devlet aklını felç eden söylemler toplumda karşılık bulmazdı.

“Türk’ün dini İslamdır” gibi tarihsel, kültürel ve insani açıdan dayatmacı ve dışlayıcı iddialar olmazdı.

Din, siyaset ve ideoloji aracı yapılmaz; bireyin vicdanında yaşanan bir inanç olarak kalırdı.

Hukuk sistemi ilahi iddialarla değil, adalet, akıl ve evrensel ahlak ilkeleriyle işlerdi.

İnanç farklılıkları bir tehdit değil, doğal bir toplumsal gerçeklik olarak görülürdü.

Din adına şiddet, baskı ve linç kültürü meşrulaştırılmazdı.

Devlet, belirli bir dini veya etnik kökeni kutsallaştırmak yerine insan onurunu merkeze alırdı.

Gâvur", "kâfir" gibi dini aşağılama içeren hakaretler dilimizde bu anlamlarıyla var olmazdı.

Çalışmak ibadettir”, “boş duran Tanrı’yı kızdırır” gibi İslami uydurmalarla halk kandırılmazdı.

Emek sömürüsünü meşrulaştıran dini masallar yerine, işçinin hakkını yemenin ahlaki ve hukuki bir suç olduğu açıkça öğretilirdi.

Papa’ların ve Kilise’nin tarih boyunca yaptığı gibi, din adamları patronların değil işçilerin yanında dururdu.

Fakire sabır telkin edilip zengine sınırsız servet hakkı tanınmazdı.

“Şükret, kaderin bu” diyerek insanları susmaya zorlayan bir din dili olmazdı.

Çalışma ahlakı, sömürüye razı olmak değil; adaletli ücret, insanca yaşam ve onurlu emek üzerinden anlatılırdı.

Patronun zulmü kutsanmaz, işçinin alın teri Tanrı adına gasp edilmezdi.

Din, sermayenin sopası değil; vicdanın ve adaletin sesi olurdu.

"Kaderin bu, sabret" gibi dini masallarla emek sömürüsü meşrulaştırılmazdı. Aksine, Katolik Kilisesi’nin Rerum Novarum gibi ansikliklerinde belirtildiği üzere, işçinin hakkını yemenin "göğe yükselen ve Tanrı’nın gazabını çeken dört büyük günahtan biri" olduğu öğretilirdi.