Birazz cinli perili hikayeler?

1970’lerin sonlarında, İç Anadolu’da küçük bir kasaba. Kasabanın dışında, kimsenin akşam ezanından sonra yaklaşmadığı eski bir Kara Çeşme vardır. Suyu soğuk, taşı yosunludur. Büyükler “orası tekin değil” der, sebebini de sormazlardı.
Kasabada yaşayan Mehmet, gece bekçisiydi. Bir yaz gecesi, devriyesi sırasında susar ve kestirmeden geçmek ister. Saat gece yarısını geçmişti. Ay yok, hava ağırdı.
Çeşmenin yanına geldiğinde,
su sesi dışında bir şey daha duyar:
sanki biri çeşmenin başında fısıldıyordu.
“Kim var orada?” diye seslenir.
Ses kesilir.
Tam arkasını dönecekken, çeşmenin başında beyaz entarili, uzun saçlı bir kadın görür. Yüzü seçilmez ama saçları yere kadar uzanır. Kadın, Mehmet’e bakmadan konuşur:

“Beni görmedin… Gördüysen de söylemedin.”

Mehmet’in dizleri çözülür. Ne kaçabilir ne konuşabilir. Kadın yavaşça çeşmenin taşına dokunur. O anda taşın içinden su değil, koyu bir gölge akıyormuş gibi olur.

Mehmet bayılır.

Sonrası
Sabah köylüler Mehmet’i çeşmenin birkaç metre ötesinde bulur.
Saçları bir gecede bembeyaz olmuştur.

O günden sonra Mehmet:

Gece konuşamaz,

Ezansız uyuyamaz,

Çeşmenin olduğu tarafa asla bakamaz.

Kasabanın en yaşlısı şunu söyler:

“Orası eski bir meskendi. İnsanlar farkında olmadan onların yolundan geçti.”

Ve ilginçtir:
Kara Çeşme ertesi yıl kurur.
Ama geceleri, oradan geçenler hâlâ su sesi duyduklarını söylerler.

Ahırda ölü dedemi eşek sağarken gördüm ama bizim köyde hiç eşek yoktu ve dedem aslında babaannemdi
Ve babaannem hiç dünyaya gelmemş babama hamileyken halam tarafından bacağından ısırılarak kuduz kapıp vefat etti bize dayımın 2 buçuk aylık oğlu baktı 15 sene boyunca