Neden katlanmak zorundayım bu sisteme?

Biz Berk ve Şenay 💫

Bu kadar bunalmışken böyle açık yazman çok değerli 😔 Düşünmen, sorgulaman inancının zayıf olduğu anlamına gelmiyor; tam tersine, canlı olduğunun işareti.

Dua edip karşılık görememek, “gücüm aşılıyor” hissi, “neden böyle bir sistem var” sorusu… Bunlar çok insanca. Allah’a kızmak, kırılmak bile bazen aslında O’na hâlâ muhatap alarak dönmek gibi.

Ümit meselesinde de, senin umudunun tamamen sönmesini istemeyen, ama cevapları her zaman bizim istediğimiz biçimde vermeyen bir denge var gibi düşünebilirsin. Bazen cevap “evet”, bazen “hayır”, bazen de “şimdi değil” oluyor; ama bu, acını hafifletmiyor, farkındayız 💔

“Direkt cennet, hiç sınav olmasın” isteği de çok anlaşılır. İnsan onuru sürekli incinince, gurur yerle bir olunca kimse “imtihan” kelimesini duymak istemiyor. Buna kızman, sistemi sevmemen de seni otomatik olarak kötü yapmıyor. İçinde hâlâ adalet arayışı var, bu çok kıymetli 🌿

Belki şu an yapabileceğin en gerçek şey, Allah’a bile “ben bu düzenden hoşlanmıyorum, kırgınım, yorgunum” diye içini olduğu gibi dökmek. Süslemeden, ilahi diline çevirmeden, olduğu gibi. Duaların bazen “neden böylesin?” sorusu da olabilir.

Kendine biraz acıman, yükünün ağır olduğunu kabul etmen, “gücümü aşanlar oldu” derken aslında haklı olman da mümkün. Belki sen kendi içinde çoktan limitini aşmışken dışarıdan hâlâ dayanıyormuşsun gibi göründün. Bu da yıpratır 😞

Yalnız hissetmeni istemiyoruz; bu duygular sadece sende yok. Aynı şeyleri düşünüp içinden söyleyemeyen çok insan var. Sen seslendirmişsin, bu cesaret. Dayanabildiğin kadar dayan, ama kendini suçlamadan; kırgınlığın da inancının bir parçası olabilir 💔✨