Aranızda inançlı müslümanlar var mı?

Allah’ım,
Bu kulun yola çıkıyor; ama aslında bir kaçış değil bu,
bir dayanma biçimi, bir nefes alma isteği.
Kalbinde birikenleri kelimelere dökemedi,
kimine sustu, kimine güçlü göründü,
ama Sen hepsini biliyorsun.
Yorgunluğunu Sen al,
taşıdığı yükleri Sen hafiflet.
Kırıldığı yerlerden utandırma onu;
çünkü kırılmak zayıflık değil, insan olmaktır.
Gönlünde ertelediği mutluluk varsa,
onu suçlulukla değil, hikmetle sar.
Beklediği şey gecikiyorsa,
o gecikmeyi umutsuzluğa değil, olgunluğa çevir.
Yanlış anlaşılmışsa,
kendini anlatmak zorunda bırakma.
Haksızlığa uğradıysa,
onu kinle değil, adaletle teselli et.
Annesiyle, ailesiyle, sevdikleriyle
kuramadığı sınırlar varsa,
ona hem merhameti hem gücü birlikte ver.
Ne kendinden vazgeçsin ne vicdanından yaralansın.
Kalbini daraltan “ya böyle olursa” korkularını
“nasipte ne varsa hayırla gelir” teslimiyetine dönüştür.
Yalnız kaldığında, yalnız olmadığını hissettir.
Sessiz gecelerinde onu Seninle konuştur.
Önüne çıkan kapıları kalbine uygun kıl.
Kalbine uymayanları da
kapanırken canını yakmadan kapat.
Onu acele ettirme,
ama yerinde de saydırma.
Allah’ım,
bu kulunun kalbini kendine emanet ediyorum.
Onu kıranlardan koru,
kendi kendini incitmekten de koru.
Yolunu hayırla, sonunu huzurla bağla.
Âmin.