Yardım edecek var mı?

Bazen insanın içi, sebebi tam adı konamayan bir ağırlıkla dolar. Ne bir kelime yeter ne de bir açıklama… Ruh, kendi sessizliğinde sıkışır. Bu daralma bir zayıflık değildir; aksine, insanın derinliğinin sesidir. Çünkü yüzeyde yaşayanlar böyle bunalmayı bilmez, onlar hissetmez.
İçinin daralması, hayatın sana “dur” demesidir. Yoruldun, fazla taşıdın, sustun, idare ettin. Herkesin yükünü omuzladın ama kendi omuzlarını kimseye yaslamadın. Ruh, ihmal edildiğinde böyle kapıyı sertçe çalar.
Şunu bil Bu hâl geçicidir. Gecenin karanlığı sabaha düşmandır ama sabah mutlaka gelir. İnsan bazen hiçbir şey yapmadan, sadece dayanarak bile büyük bir olgunluk gösterir. Her daralma bir genişliğin habercisidir; her sıkışma, iç dünyada açılacak yeni bir kapının önsözüdür.
Şimdi kendine şunu fısılda
“Bu hâl beni tanımlar ama ben bu hâlden ibaret değilim.”Ve unutma; insan bazen güçlü olduğu için değil, yaşadığı için yorulur. Bu da insan olmanın en sahici hâlidir.