Gerçekten işe yarıyor mu?

Sen de mi Allah’ın tahsildanı oldun ne pazarlığı

Ya ne alaka Allah aşkına bakara süresi ne dıyor bana dua edin duanıza icabet edeyim
Ankebut süresi ne diyor Allah’ı anmak ise en büyük zikir zikir çekerek istiyor onun adını söylerek istiyor

Peki Allahtan dua ederek ne isteyecek gizemcim Furkan süresi der ki duanız olmasa rabbim size ne diye değer versin demek ki dua ile bir şeyler istemeliyiz mesela şöyle düşün enbıya süresi

Yunus peygamber ne diyerek dua etti sen den başka ilah yok sen bana acımaz ve bağışlayıp buradan kurtarmaz isen ben hüsrana uğrayanlardan olurum demişti o halde yunus peygamberi kurtarmasa orada bıraksa bu sefer de dua ettim ama sen beni kurtarmadın mı diyecekti

Dua da zikir de sadaka da pazarlık değildir; niyetle anlam kazanır. Kur’an’da “Beni anın, ben de sizi anayım” buyuruluyor; zikir zaten Allah’ı hatırlamaktır. Ama Allah’ı anmak sadece susup düşünmekle sınırlı değil, dil ile yapılan zikir de bunun bir şeklidir. Peygamberimiz hem içinden dua etmiş hem de belli zikirleri tavsiye etmiştir.

Sadakaya gelince; sadaka karşılıksızdır ama dua yasak değildir. Kul ihtiyacını Allah’a arz eder, bu pazarlık değil kulluktur. Zaten Kur’an’da “Dua edin, size icabet edeyim” denir. Sadaka verip dua etmek, ‘ben verdim sen ver’ demek değil; ‘acziyetimi biliyorum, senden istiyorum’ demektir.

Eğer dilek dilemek pazarlık olsaydı, peygamberlerin duaları da pazarlık sayılırdı. Önemli olan niyetin samimi olmasıdır; ibadeti menfaat aracı görmek değil. Zikir, dua ve sadaka birbirini bozan değil, tamamlayan ibadetlerdir.

Burada zaten ayrıldığımız nokta tam olarak niyet meselesi. Kimse “ben bunu yaptım, şimdi sen vermek zorundasın” diyemez; bu doğru da değil. Ama sadaka verirken ya da zikir yaparken dua etmek otomatik olarak “sıra sende” demek değildir. Dua, talep değil teslimiyettir.

Peygamberler de salih kullar da yaptıkları ibadeti bir hak iddiasına dönüştürmemiştir ama ihtiyaçlarını Allah’a arz etmekten de geri durmamışlardır. Bizim “sadaka verip dua etmek” dediğimiz şey, sonucu Allah’a bırakmaktır; zamanı, şekli ve verilip verilmeyeceği O’na aittir.

Eğer biri ibadeti şartlı bir alışverişe çeviriyorsa sorun ibadette değil, kişinin bakış açısındadır. Yoksa zikir de sadaka da dua ile birlikte yapıldığında özünü kaybetmez. Asıl yanlış olan, ibadetin karşılığını garanti sanmaktır; dua etmek değil.

Evet, ben de tam olarak bunu söylüyorum. “İşe yarıyor mu?” sorusu ibadeti sonuç garantili bir yöntem gibi görmeye başlıyor. Oysa ibadet, Allah’ı anmak için bir vesiledir; sonuç olsun ya da olmasın değerini korur.

Zikir de sadaka da niyetle anlam kazanır. Gerçekleşirse lütuf, gerçekleşmezse kulluk devam eder. Karşılık beklentisiyle yapılırsa sorun orada başlar; yoksa dua etmek, istemek ve anmak başlı başına ibadettir.

Peki sen dua ederken nelere dikkat ediyorsun

Aaa bir sorun mu var

Konuşmak ister misin çözelim sorunlarını 🥰🥰🥰

Biz de vesile oluruz gizos 😌😌😌

Denemekten ne kayıp ederiz