Annem ve babam beni rahat bırakmıyor çok sıkıldım?

Bazen benimle aynı hayatı yaşan birisini görmek mutlu ediyor çünkü öteki türlü kendimi çok kötü hissediyorum. Eğer karşına alıp konuşabileceğin insanlarsa konuş, öyle değillerse o da kötü. Benimkilerle yıllardır aynı şeyin kavgasını yapıyoruz. 19 yaşındayım beni 1 saat evde bırakıp bir yere gitmiyor göya depremden korkuyormuş (adanalıyız biz). Bıktım usandım artık. Ben nasıl özgüven sahibi olacam diyorum diyorki kötü insanları televizyonda seyrediyorsun ona göre işte nasıl davranacağını öğren ol diyor, şaka gibi o zaman ben hayatı sadece televizyondan öğreneyim hiç bir şekilde beni dışarı bırakma ya da evde bırakma. Bak üniversite öğrencisiyim beni hala okula annem bırakıyor sen düşün gerisini. Ben de senin gibi tek çocuğum ve hiç arkadaşım yok. Ama sana diyebileceğim tek şey değişmezler istediğin kadar konuş. Biz ne kavgalar ettik kaç kere ben sinirden kendi saçımı yolduğumu bilirim ama aynı tas aynı hamam. Boş yere nefesini tüketme bunlar böyle garip bir tür işte. Kendileri bizim yaşımızdayken evlenmiş ama biz camdan dışarı bakamıyoruz.

Bence bir gün onlardan habersiz git ve arkadaşlarınla gez. Sen alıştırmışsın anne ve babanı bu düzene. Alıştıkları için büyüdüğünü göremiyorlar. Eğer dediğimi yaparsan biz nerde hata yapıyoruz diye düşünüp seni karşılarına alıp konuşurlar sende kendini ifade etme fırsatı bulursun. Yoksa erken evliliğe teşvik resmen, insan kurtulmak ister hapis gibi. Havalandırmaya çıkabiliyor musun?