Çok gerginim. Konuşacak kimse yok mu?

Bazen insanın içi öyle dolar ki, nefes almak bile zor gelir. O anda en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, sadece birinin bizi dinlemesi, yargılamadan anlamasıdır. “Konuşacak kimse yok mu?” dediğinde aslında kalbinin, yükünü paylaşacak bir sese ihtiyaç duyduğunu hissediyorum.
Sinir, gerginlik, sıkışmışlık… Bunlar insanı içten içe yer bitirir. Hele ki yalnız hissettiğinde, o duygular daha da büyür, çünkü onları tek başına taşımak zorunda kalırsın. Oysa bazen sadece anlatmak bile iyi gelir. Karşındaki kişi çözüm bulmasa da, sadece dinlemesi, “haklısın, zor bir şey yaşıyorsun” demesi bile rahatlatır.