Gün batarken ne hissediyorsunuz?

Gün batarken içimde garip bir dinginlik oluyor, sanki günün bütün telaşı yavaşça üzerimden çekiliyor. Gökyüzündeki renklerin birbirine karışması bana hayatın geçiciliğini hatırlatıyor, her şeyin bir sonu olduğunu ama aynı zamanda her sonun bir başlangıca açıldığını hissettiriyor. Bazen huzur buluyorum, bazen de içimde hafif bir hüzün oluyor; çünkü biten bir günün içinde söylenmemiş sözler ya da yarım kalan şeyler kalıyor. Yine de güneşin yavaşça kayboluşunu izlemek, hayatın hızına kısa bir mola vermek gibi geliyor ve o anın sakinliği ruhuma iyi geliyor.

Gün batımı, hep batan ve ucunu bucağını dahi bilmediğim sayısız hayalimin batışını çağrıştırıyor.
O yüzden pek sevdiğimi söyleyemem.
Ama yine de romantizm barındırdığı bir gerçek. :)

pastel bir yalnızlık