Neye inancın kalmadı?

Bazen o kadar yoruluyorum ki… hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden.
Uyanıyorum, bir gün daha geçmiş gibi hissediyorum. Ama ne bir iz bırakıyor o gün, ne de umut veriyor bir sonrakine.


İçimde bir şey eksik... ama ne olduğunu tam bilmiyorum.
Sanki hayatın içindeyim ama ait değilim.
Sanki herkes ilerliyor, ama ben bir şeylerin dışında kalıyorum.


En çok da biri gelsin istiyorum.
Sessizliğimi duysun, gözlerimin içindeki kırıklığı fark etsin…
Hiçbir şey söylemeden sadece “Buradayım, yanındayım” desin.


Beni olduğu gibi sevsin… eksiklerimle, kararsızlıklarımla, geçmişimle.
Sahip çıksın kalbime.


Çünkü ben artık tek başıma güçlü olmaktan çok yoruldum.


Güvenmek istiyorum…
İçimi açmak, korkmadan konuşmak…


Birinin sevgisiyle yeniden nefes almak,
O sevgiyle hayata yeniden bağlanmak istiyorum.


Belki hâlâ umut var.
Belki bir yerde, biri gerçekten beni bekliyor.
Belki bir gün, içimdeki bu boşluk sevgiyle dolacak.


Ama bugün…
Sadece anlaşılmak istiyorum.
Birinin “Ben seni anlıyorum” demesi bile yeter bana.