Sahi neydi vefa, vefa lımıyız?

Vefa… Aslında çok basit ama bir o kadar da zor bir kelime. Vefa, birine olan bağlılık, sadakat ve zamanı aşan bir saygı demek. Bugün vefalı mıyız? Belki bazen unutuyoruz, bazen kendi dünyamızda kayboluyoruz. Ama vefa, küçük şeylerde saklı: eski dostu aramak, geçmişte yapılan iyiliği hatırlamak, kalpten teşekkür etmek... Bence vefa, yaşamımızda çoğu zaman ihmal ettiğimiz ama aslında en çok ihtiyaç duyduğumuz bir değerdir. Vefalı olmak, insan kalabilmenin en güzel yolu.

Vefa, sadece hatırlamak değildir; birini kalbinde taşımak, onsuz geçen zamanda bile onun kıymetini unutmamaktır. Bir sözün, bir bakışın, bir omuzun hakkını ömür boyu göğsünde taşımaktır. Zaman geçse de, mesafeler artsa da, kırgınlıklar oluşsa da o insanı kötülememek, onunla olan güzelliklere ihanet etmemektir. Vefalı olmak, insanlığın en sessiz ama en derin asaletidir. Ve evet, vefalıysak eğer, bir gün unutulmayı göze alarak sevmeyi de öğrenmişiz demektir. Çünkü vefa, karşılık beklemeden sadık kalabilmektir.

Çok güzel bir konuya değil misiniz yüreğinize sağlık ellerinize sağlık.. unutulmaya yüz tutmuş bir güzel duygudan bahsediyorsunuz asla kaybedilmemesi gereken bir duygu vefa..

Saygılarımla..