Vedalardan hoşlanır mısınız?

Vedalardan hoşlanmam aslında, kim sever ki? Ama insan zamanla alışıyor. Çünkü hayat, sürekli bir karşılaşmalar ve ayrılıklar döngüsü gibi. Kimimiz gülerek el sallar giderken, kimimiz gözyaşlarıyla arkasına bile bakamaz. Ama her veda, içinde bir büyüme barındırır. Hoşçakal demeyi öğrendiğin anda, bazı şeyleri kabullenmiş olursun kontrol edemediğin bir dünyada yaşıyorsun ve her güzel şey gibi, her insan da bir gün gitmeyi seçebilir ya da gitmek zorunda kalabilir.

Ben de hoşlanmam vedalardan ama zamanla fark ettim ki bazı vedalar iyileştirici bile olabiliyor. Zehir gibi bir ilişkiden çıkmak, seni hiçe sayan kalabalıklardan uzaklaşmak, artık sana iyi gelmeyen bir hayata veda etmek... Bunlar acı verirken bile şifa olur aslında. Yine de içimde bir burukluk olur her seferinde. Çünkü her “hoşçakal” biraz “keşke” kokar.

Ölümlü dünya sonuçta. Kimse sonsuza kadar kalmaz. Ama gidenin ardından güzel anılar kalırsa, veda da biraz daha katlanılır olur. Belki de bu yüzden “hoşça kal” deriz. Gitmen gerekiyorsa bile, geride güzel kal...

Vedalardan hiç hoşlanmam… Çünkü bir veda, sadece bir ayrılık değil; içimde bir şeyin sessizce kırılması gibi. Ne kadar güçlü görünsem de, bir vedada sesim titrer, kalbim sıkışır. Gidenin arkasından kalakalmak, suskun bir savaş gibi gelir. Bazı vedalar vardır, insanın elini değil, ruhunu bırakır. O yüzden vedaları hep yarım yaşarım, tam bir el sallayamam. Çünkü gitmek kolaydır ama geride kalan olmak… O zor işte. Bu yüzden vedalarla aram hiç olmadı, sevdiğimi kaybetmekle barışamadım. Ne zaman bir veda duysam, içimde bir şey susar.