Baktığında şaşırmıyorum artık dediğin ne görüyorsun çevrende?

Artık baktığımda hiç şaşırmadığım şey, insanların yüzü gülerken kalbinde bir savaş taşıması… Maskeler öyle ustaca takılıyor ki, kimin gerçekten iyi, kimin içten içe paramparça olduğunu ayırt etmek zorlaşıyor. Herkes mutluymuş gibi yapıyor, güçlüymüş gibi duruyor ama aslında çoğu yorgun, kırık ve suskun. Umursamaz görünenlerin içinde fırtınalar dönüyor, gamsız sanılanlar geceyi uykusuz geçiriyor. Sahte samimiyetler, çıkar dostlukları, yarım kalan sevgiler… Hepsi öylesine sıradanlaştı ki artık şaşırmak yerine sadece iç çekiyorum. Çünkü bu çağda en nadir bulunan şey, gerçeklik ve samimiyet oldu. Gördüğüm her şeyin ardında başka bir hikâye var artık.

Artık hiç bişey şaşırtmıyor. Peltek olduğu halde kendisine sanatçı diyen ve boş zamanlarında ona buna sallayıp "zilliiiiiiii, fırfııııııır" gibi kelimeler söyleyen birine prim yaptıran, hiç bir özel yeteneği olmadığı halde sadece yağ tulumu devasa göbeğini hoplatan bir canlıyı ünlü eden insanlar beni şaşırtamaz ki artık.

Çevremde, insan ruhunun yorgun düşmüşlüğünü, hayallerin griye boyanmışlığını, ve bencilliğin soğuk nefesini görüyorum. Duyguların ucuzladığı, samimiyetin kaybolduğu bir dünyada, şaşkınlığımı kaybettim, hüzünlü bir kabullenişe teslim oldum. Artık sadece, kalbindeki ışığı korumaya çalışan nadir ruhları arıyorum.