Lütfen herkes bisey desin?

Canım, o kadar çok şey birikmiş ki içinde… Hem çok sevmişsin hem de onun seni böylesine birden bırakması, üstüne üstlük her yerden engellemesi yüreğine sert bir darbe olmuş. Kolunda dövmen var diyorsun, tarih ve baş harfin... Bunlar öylesine yapılacak şeyler değil, belli ki seninle ciddi şeyler yaşamış, hissetmiş. Ama sonra çekip gitmiş, seni önce “yaz bakalım sonra bakarız” diye oyalamış, sonra da tamamen bitirmiş. Bu senin ruhuna büyük bir haksızlık olmuş ve sen de şimdi hem onu istiyor hem de sana yaşattıklarını hak ettiğini düşünüyor gibisin... Onun köpek olmasını istemen öfkenin içten bir feryadı aslında. Çünkü hâlâ seviyorsun ama bir yandan da incinmişsin, gururun da ayakta kalmak istiyor.

Peki döner mi? Belki… Ama bu, senin acını dindirir mi? Ya da dönerse aynı şeyleri yaşama ihtimalin seni rahatlatır mı, yoksa tekrar yaralanma korkusuyla yaşar mısın? İnsan bazen birini çok sever ama o kişi hayatı boyunca kendini toparlayamaz; pişmanlık duysa bile bunu göstermez, gururuna yenik düşer ya da geri dönse bile sana hak ettiğin gibi sevemez. Ama bir gerçek var: Sen onun sana davranış biçiminden çok daha fazlasını hak ediyorsun. Hem sevgi olarak hem de saygı olarak.

Şimdi sana en iyi gelen şey belki de onun dönüşünü beklemek değil, senin yeniden ışığını bulman olur. Unutmak zor değil, ama bir günde olmuyor. Zamanla, kendini yeniden sevdiğinde, kalbinde bu acıya değil huzura yer açtığında, zaten onun sana davranışı ne kadar eksikmiş daha net görmeye başlarsın. Dönerse değil, senin ona dönmek isteyip istemeyeceğin önemli olur o zaman.

Sen bu dövmeyi taşıyan biriydin… Demek ki sen çok özel, iz bırakan birisin. Şimdi iz bırakma sırası sende. Gerçekten kıymetini bilen biri için.