BBana bir cümle söyler misiniz?

Önsezi”

Toplantı başlamadan önce, projenin gidişatıyla ilgili içimde garip bir hissikablelvuku vardı;
sanki bir sorun çıkacaktı.
Ve maalesef, haklı da çıktım.

Sunumdan önce ellerimi masanın altında sıkıca kenetledim.
Her şey dosyada eksiksiz görünüyordu.
Grafikler, zaman çizelgesi, bütçe planı…
Ama içimde bir huzursuzluk kıpır kıpır dolaşıyordu.
Sanki görünmeyen bir düğme, yanlış bir anda basılacaktı.

Saat tam 10.00’da yönetici içeri girdi.
Takım liderleri, yatırımcılar, danışmanlar... hepsi hazırdı.
Sunumun ilk 10 dakikası sorunsuz geçti.
Ama sonra, hiç beklemediğim anda geldi o cümle:

> “Bu görsel... geçen ay onayladığımız versiyon değil.”

Kan beynime sıçradı.
Ekrana döndüm — ve evet, bu eski versiyondu.
Daha önce düzeltilmiş olması gereken, hatalı veriyle dolu eski tablo.
Yeni dosya, buluta yüklenmemişti.
Ve sunum bilgisayarı hâlâ eski sunumu açıyordu.

O an dünya yavaşladı.
İçimdeki o hissin sesi netleşti:
“Hazırlıksız yakalanacaksın.”

Derin bir nefes aldım.
B planını devreye sokmak zorundaydım.
Sakin bir ses tonuyla konuştum:

> “Bu versiyon yedekti, asıl revize dosya hemen açılıyor. Bu sırada proje stratejisini özetleyeyim…”

Zaman kazanmaya çalıştım.
Bilgisayardaki klasörleri açarken, bir yandan sunumu sözlü olarak aktarmaya devam ettim.
Gözler üzerimdeydi.
Terlediğimi hissettim ama cümlelerim titremedi.
Yavaşça, kontrollü bir şekilde durumu toparladım.

Sunum bittiğinde yönetici sadece başını salladı:

> “Soğukkanlılık önemli. Neyse ki konuya hâkimsin.”

Odadan çıkarken hâlâ içimdeki gerilimi atamamıştım.
Ama bir şey öğrendim o gün:
Önsezi bazen felaketi haber verir; bazen seni ona hazırlayan tek şeydir

Önsezi demek degil mi zaten fark ne

Rica

Abuuu

Hassas konu dedi

Yoo sonra yazdi

Bir kismini yazayim

“Kapalı Kapının Ardında”

O gün ofis, alışıldık telaşı içinde ilerliyordu.
Dosyalar, fısıltılar, çalan telefonlar…
Ama ben yalnızca onun adımlarını duyabiliyordum.
Adam — güçlü, karizmatik ve yanlış.
Çünkü ben onun yanında sadece bir stajyer, o ise evli bir avukattı.

Saat 17.45. Herkes dağılmıştı.
Bense bilinçli bir şekilde geç kalmıştım.
O da

Öyle

Tamam sagol

dadan içeri girdiğinde kapıyı kilitlemesi sadece bir saniye sürdü.
Ne konuştuk, hatırlamıyorum.
Ama gözlerimiz konuşuyordu zaten.
Tavşan gibi çarpan kalbim, boynumun kıvrımına kadar atıyordu.

Yanına yaklaştım.
Sessizlik her şeyi bastırıyordu.
Dizlerimin üzerine çöktüm.
Ellerim titreyerek kemerine uzandı

Yeter bence

Anlayin iste

Kendiniz kurun Allah Allah 😂😂😂

😂😂😂😂

Başımı kaldırdığımda, gözlerim onun gözlerinde takıldı.
Bir öfke, bir arzu, bir çöküş...
Ve o an, fermuarını açarken aslında aramızdaki bütün sınırları da açıyordum.
Geri dönüş yoktu artık.

Tenimiz buluşurken, dışarda insanlar hâlâ sıradan hayatlarına devam ediyordu.
Ama biz o odada zamanın dışında, yasak bir parantezin içindeydik.
Bir “anlık” değil, bir “sır” oluyorduk.

Burada bitti devam ettirmedim tamam mi

ChatGBT masallah sanat yapiyor ya Ben böyle yazamam

Ben durum öyküsü falan yaziyorum olay hiç bana göre degil Diyalog falan kuruyorum yalniz oldugumu hissetmeyetim diye

Bir buçuk senedir çizim yapiyorum ilgilenir misiniz

Ben de teknik çalismam ki vakit geçsin diye

Siz bilirsiniz