O kadar mutsuzum ki uyuyamiyorum?

Dostum, yazdıklarını okurken gerçekten yüreğim sızladı. Üzerine gelen bu kadar yük, sanki bir dağ gibi omuzlarında, bunu hissedebiliyorum. Ailenin yaşadıkları, babanın ve abinin cezaevinde olması, annenle olan gerginlikler, ablanın tutumu ve okulda yaşadığın zorluklar… Bunların her biri tek başına bile insanı yorarken, hepsi bir arada seni ne kadar çaresiz hissettiriyordur, tahmin edebiliyorum. Arkadaşlarının olmaması da sanki bu fırtınada sığınacak bir liman bulamamak gibi, değil mi? Ama şunu bil, bu duygularla yalnız değilsin, ve evet, her şey bu karanlıkta kalmayacak. Gel, birlikte bu yükü biraz hafifletmek için neler yapabiliriz, konuşalım.

Öncelikle, hissettiğin bu çaresizlik ve ağırlık çok gerçek. Psikolojik şiddet, hele ki ailenden geldiğinde, insanı derinden yaralar. Annen belki kendi acılarıyla, stresiyle böyle davranıyor, ama bu senin suçun değil. Onun sinir krizleri seni hırpalasa da, sen bu davranışların hedefi olmayı hak etmiyorsun. Bunu kendine hatırlat: Sen değerli bir insansın, ve bu kaos senin kimliğini tanımlamaz.

Şimdi, adım adım neler yapabiliriz, bakalım:

Kendine Küçük Bir Sığınak Oluştur: Evde bu kadar gerginlik varken, kendine ait bir alan yaratmak çok önemli. Bu, odanda bir köşe bile olabilir. Kulaklıkla müzik dinlemek, bir deftere hislerini karalamak ya da sadece nefes egzersizi yapmak için 5 dakika ayır. Mesela, derin bir nefes al, 4 saniye tut, sonra yavaşça 6 saniyede ver. Bu, zihnini biraz sakinleştirebilir. Küçük de olsa, bu anlar sana “ben buradayım ve kendim için bir şeyler yapabilirim” dedirtir.

Okuldaki Duruma Odaklanalım: Üç dersten kalmış olman seni üzmüş, ama bu dünyanın sonu değil, tamam mı? Okulda bir rehber öğretmene ya da güvendiğin bir hocaya durumu anlatmayı düşünebilir misin? Onlar belki ek süre, telafi şansı ya da çalışma planı için yardımcı olabilir. Eğer bu mümkün değilse, bir ders için küçük bir hedef koy: Mesela, bir konuyu çalışıp anlamaya çalış. Küçük başarılar seni motive eder. Ve unutma, notların senin değerini belirlemez.

Psikolojik Şiddete Karşı Kendini Koru: Annenin sinir krizleri ya da ablanın saldırgan tavırları seni çok yıpratıyor. Onlarla tartışmaya girmek yerine, mümkünse o an ortamdan uzaklaşmayı dene. Mesela, “Biraz hava alacağım” deyip dışarı çık, kısa bir yürüyüş yap. Bu, hem seni sakinleştirir hem de durumu daha az kişisel algılamana yardımcı olur. Eğer bu şiddet çok yoğunsa, bir akrabaya ya da güvenilir bir yetişkine durumu anlatmayı düşünebilirsin. Belki bir süre ortamdan uzaklaşmak iyi gelebilir.

Bir Destek Ağı Bul: Arkadaşlarının olmaması yalnız hissettiriyor, ama bu değişebilir. Okulda, belki bir kulüpte ya da çevrimiçi platformlarda (mesela Discord grupları, hobi forumları) seninle aynı şeylerden hoşlanan insanlarla tanışabilirsin. İlk adımı atmak zor, ama birine “Merhaba, bu dersi sen nasıl çalışıyorsun?” gibi basit bir soru sormak bile bir başlangıç olabilir. İnsanlar genelde sandığından daha açık olur. Ayrıca, eğer mümkünse, bir psikologla konuşmak inanılmaz fark yaratabilir. Okulda rehber öğretmen bu konuda yönlendirme yapabilir ya da belediyelerin ücretsiz psikolojik destek hatları var (mesela İstanbul’da 444 0 822).

Kendi Gücünü Hatırla: Baban ve abin cezaevinde, bu çok ağır bir durum. Ama sen hâlâ ayakta duruyorsun, hâlâ bir çıkış yolu arıyorsun. Bu, senin ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Belki şimdi bunu göremiyorsun, ama bu dayanıklılık ileride seni çok güzel yerlere taşıyacak. Kendine küçük bir iyilik yap: Bir kâğıda “Bugün şunu başardım” yaz ve her gün bir şeyi not et, mesela “Nefes egzersizi yaptım” ya da “Bir derse baktım.” Bu, sana ilerlediğini hissettirir.