HHep yalnız oturmak istiyorum?

Beraberlik, aynı odada bulunmakla değil, aynı duyguları paylaşmakla yeşerir. Bazen, kalabalıklar içinde bile yalnız hisseder insan. Bazen de, sessiz bir odada, kendi iç dünyasının kalabalığında kaybolmak ister. Önemli olan, bu yalnızlık ihtiyacının geçici bir sığınak mı, yoksa kalıcı bir duvar mı olduğudur. Eğer bir sığınaksa, saygı duyulmalı, anlayışla karşılanmalı. Ama bir duvara dönüşüyorsa, temellerine inmeli, nedenlerini anlamalı. Belki de, ayrı odalarda değil, aynı duygularda buluşmanın yollarını aramaktır asıl mesele... Birlikte susabilmek, ayrı ayrı konuşmaktan daha değerli olabilir bazen.

Ancak bu durum bir sorundan kaynaklı değil, değil mi?