Ölü gibiyim ama yaşıyorum... ?

Ben en yakınimdan yemişim darbeyi. Hayata döndükten sonra beni tekrar öldürmek kolay olmaz öyle.

Babam terk etti annemle beni. Hayatının ilk ve en büyük darbesi oydu. Sonrasında yaşadıklarımdan cabası zaten.

Babam zaten çalışmayan bir adamdı, annem çalışırdı hep ve çok tartışma olurdu bu yüzden evde. Borcumuz çoktu kapıya alacaklılar geldiği zaman Babam saklanırdı annem konuşurdu alacaklılarla. Sonra bir gün yine tartışma çıktı Babam o gün memleketine gitti uzun bir süre bizi ne aradı ne sordu. Annemde boşanma davası açtı sonunda. 6 yaşındaydım ben o dönem ama hiç unutmam o günleri...

Erkeğin hiç bir suçu yok yine bir kadın suçlu demi. Neyse kötü bir niyetle söylemediğini düşünüyorum. Epilepsi hastasıyım, sinir hastalığına doğru giden bir durumum var ve ayriyeten anksiyete var. Doktor ağır bir işte çalışmamam gerektiğini söyledi ve epilepsimden dolayı zaten aşırı sesli, ışıklı, stresli yerlerde çalışamıyorum. Yani anlayacağın boş gezenin boş kalfasıyım. Ama merdiven silmeye gidiyorum en azından anneme yük olmayacak kadar para alabiliyorum yani.

Öyle güzel bir iş yok ki. Zamanında epilepsim bu kadar yükselmesini sakın bir dönemimde marketler, çağrı merkezleri, giyim mağazaları, konfeksiyon başvurmedıgim yer kalmadı. Çok uğraştım ama kimse çağırmadı. İşsizlik, çevre baskısı, zaten her yer sıkıntı biri bitiyor diğeri başlıyor. En son durumum bu işte. Sinir hastalığına doğru evriltiyorlar beni.

Pozitif olarak en azından akıl sağlığımı tan kaybetmedim ve durumumun farkındayım, kendime gelmek için çabalıyorum, pes etmedim sadece şu aralar hayatım ölülerin yaşadığı hayat gibi. Pozitif olan kendi açımdan en azından kendi psikolojimin farkındayım ve toparlamaya çalışıyorum. Bunu başaramayıp sonu çok kötü olan insanlarda var sonuçta.

"Florebo quocumque ferar" diye latince bir söz var. Taşindığim her yerde çiçek açacağım demek. 4 5 yıl önce bir yerde okudum ve bu söz tutuyor beni ayakta. Sanki beni anlatıyor. Sanada motivasyon kaynağı olsun o zaman ne olursa olsun çiçek açmaya devam et.