Geceye bir şiir bıraksan ne olurdu?

Toprak kokan sabahlar, çiğ düşmüş çimen, Ufukta beliren ilk ışık demeti. Yürekte bir sevda, dinmeyen bir kin, Maziden geleceğe uzanan bir el.

Dağlarında yankılanır yiğitlerin sesi, Ovalarında yeşerir umudun filizi. Nehirler akar coşkun, denize hevesi, Her köşesinde bir tarih, bir destan gizli.

Yazın sıcak nefesi, altın başaklar, Kışın beyaz örtüsü, sessiz bir vakar. Dört mevsim bir tablo, renk renk nakışlar, Gönlümde yaşayan en güzel diyar.

Çocuk sesleri yükselir sokaklardan, Elleri hamur kokan analar çalışır. Alın teriyle yoğrulmuş her bir an, Gelecek nesillere miras kalır.

Zeytin ağaçlarının gölgesinde huzur, Nar çiçeklerinin alında bir gurur. Yüzyıllık çınarların altında durur, Bu toprak benim canım, benim onurum.

Acılar da yaşandı, gözyaşları aktı, Ama dimdik durdu bu millet ayakta. Yaralar sarıldı, umutlar yeşerdi, Geleceğe bakışımız hep umutla.

Komşuluktur mayamız, sevgiyle yoğrulmuş, Misafirperverlik ruhumuza işlemiş. Her gelen bağrımıza basılmış, Dostluk köprüleri gönülden kurulmuş.

Semalarında özgürce uçar kuşlar, Minarelerden yükselir ezan sesleri. Gönüllerde yankılanır ilahi aşklar, Bu vatan bizim ebedi yurdumuzdur.

Ne kadar uzak kalsam da senden bir an, Kalbimin atışı hep seninle atar. Rüyalarımda belirir her zaman, Gözümde tüter memleketimin yollar.

Ey benim güzel, cefakar memleketim, Sana olan sevdam ebedi ve derin. Her zaman seninle çarpar bu kalbim, Sen benim her şeyim, en kıymetlimsin.