Esrar kullanan biriyle olur mu?

Bence bu, sadece “esrar içiyor mu içmiyor mu” gibi basit bir evet-hayır sorusu değil… Bu, birinin dünyayı nasıl gördüğü, neyle baş etmeye çalıştığı ve hayata ne kadar uyanık kaldığıyla ilgili çok daha derin bir sorgu aslında.

Çünkü insan, bazen bir şeyleri bastırmak, görmemek, unutmak için bir yerlere sığınır. Bu bazen bir madde olur, bazen bir ilişki, bazen de kendi iç sesinden kaçış. Esrar kullanan biriyle olur mu? sorusu da aslında “Ben, gözlerini kapatan birinin yanındayken gözü açık biri olmaya devam edebilir miyim?” sorusudur.
Ve cevap genelde: zor.

Felsefik olarak bakarsak; bir bağ kurmak demek, iki kişinin bilinçleriyle, varoluşlarıyla birbirine dokunması demektir. Kendiyle yüzleşmeyen, hislerini uyuşturan bir zihin, ilişkiyi de uyuşturur. Çünkü gerçek bir bağ, kaçmakla değil, kalmakla kurulur. İnsan sadece birinin yanında olmakla değil, onunla birlikte “uyanık” kalabildiği kadar var olur. Eğer karşındaki kişi, kendi karanlıklarıyla yüzleşmek yerine onları dumanla örtüyorsa, o ilişkide sen kendi ışığını kaybetmeye başlarsın.

Sevgi, iki kişinin de aynı gerçekliğe bakabilmesidir. Eğer biri, gözlüğünü buharla kapatıyorsa, senin en berrak bakışların bile ona ulaşmaz. Onunla olur musun? Belki… Ama zamanla, onun kendi karanlığında kaybolmuş haline âşık olmadığını, sadece bir zamanlar görebileceğini sandığın ihtimale bağlandığını fark edersin.

Ve aşk, ihtimaller üzerine değil; varoluş üzerine kurulmalı. Gerçek olan, dumanla değil, dürüstlükle görünür. O yüzden, seninle aynı gerçeği paylaşmayan birinin gölgesinde kendini unutmak yerine, kendi ışığında tek başına ama uyanık yürümek daha anlamlıdır.
Çünkü en güçlü sevgi bile, eğer bilinç uykudaysa, sadece bir rüyada yankılanır. Ama sen uyanıksan, gerçek sevgiyi beklemelisin; biri gözünü kapatıyorsa, sen gözünü daha da açık tutmalısın.