Edebiyat ve felsefe arasındaki ilişki nedir?

Biraz saçma şekilde anlatıcam ama olsun, her ikisinde de en yetkin olan kimseler dil evreninin çeperlerinde gezinip onu genişletme görevini gerçekleştirirler. Bunu yaparken de istisnasız olarak öbüründen faydalanırlar. Beynin sağ lobunun soldan, sol lobunun sağdan faydalanması gibi, ama burada edebiyat solak, felsefe ise sağlaktır.
Felsefe için bilim değildir derler, aslında bilimin de bilim olduğu net değildir, sırf bu yüzden bile, vise versa sı da geçerli olmak kaydıyla felsefeyi bir bilim olarak ele almak daha doğru olur. Böyle bakınca da felsefenin edebiyata kıyasla anlam doğurmada neden daha kabız olduğunu kavramak kolaylaşır.

Edebiyat ve felsefe, insanın dünyayı anlama ve anlatma çabasının iki farklı ama birbirine sıkı sıkıya bağlı yönüdür. Felsefe düşüncenin sistematik bir sorgulamasıyla kavramları ve ilkeleri ortaya koyarken, edebiyat bu kavramları somut olaylar, karakterler ve imgeler aracılığıyla duyumsatır. Felsefe, insanın varoluşuna, bilgiye, ahlaka ve hakikate dair sorular sorar. Edebiyat ise bu soruları hikâyeler, şiirler ve oyunlar aracılığıyla deneyimletir. Büyük edebiyatçılar, eserlerinde felsefi düşünceleri sezdirir, karakterler aracılığıyla bu düşünceleri yaşatır. Dostoyevski’nin ahlaki sorgulamaları, Camus’nün absürdizm anlayışı ya da Kafka’nın varoluşsal kaygıları bunun en belirgin örneklerindendir. Aynı zamanda felsefe de edebiyatın biçimini etkiler. Nietzsche’nin yazılarındaki şiirsel üslup, Sartre ve Camus’nün romanlarında felsefi düşüncelerini işlemeleri, edebi anlatımın felsefi bir dille iç içe geçtiğini gösterir. Platon’un diyalogları veya Marcus Aurelius’un "Kendime Düşünceler"i gibi eserler, edebiyatın felsefi bir anlatım biçimiyle sunulmasına örnektir. Her iki alan da insanın dünyayla ve kendisiyle olan ilişkisini anlamlandırma çabasının farklı yüzleridir. Felsefe düşünceler üretirken, edebiyat bu düşünceleri hissettiren ve deneyimleten bir alan olarak onunla iç içe geçer.