Karanlıkta, en ufak bir ışık bile görünür mü?

Kişinin Işık olarak neyi tanımladığına bağlı , ve nasıl bir karanlıkta olduğuna. Işığı severiz çünkü karanlık enerjimiz sömürür tehlikeli gelir. Oysaki hiç ışığı tatmamış birine karanlık yuvadır ışık gördüğü gibi sudan çıkmış balığa döner, güneşi severiz ama ay depresyonda hissetirir oysaki ayın ışık kaynağı da güneştir. Ruh için karanlık daha hoş bir renktir çünkü ne olduğu bellidir oysa ışık farklıdır milyonlarca çeşidi rengi olur sizi yanıltır. Minik bir ışık arayışı için tüm hayatı sömürmeye gerek yok, karanlık rengi de ışık olabilir...

Evet, gerçek karanlıkta bile en ufak bir ışık parlayabilir ve her şeyin değişmesini sağlayabilir. Işık, saf bir umudun ve dayanıklılığın temsilcisidir. İnsan ruhu da böyle; ne kadar karanlıkta kalırsa kalsın, içindeki o minik ışığı bulduğunda çıkış yolunu görebilir. Kimi zaman o ışık, bir dostun sözü, sevdiğin bir kişinin gülümsemesi ya da sadece doğadaki bir huzur anı olabilir. İşin büyüsü şu ki, karanlık, bazen ışığın ne kadar değerli olduğunu hatırlatır. Karanlık derinleştiğinde, en küçük ışık bile bir meşaleye dönüşebilir.

Görülür hatta olduğundan da büyük görünür. Çünkü görebilmesi için insanın o ışığa ihtiyacı vardır.

Gece karanlıkta hoş gözüken ışık, gündüz güneş doğduğunda anlamını yitirir. Varlığı bile unutulur..