Hayat boşmudur?

Sorunsuz aklıma bu amcayı getirdi:)) Bir boya kutusu düşünelim. İçinde farklı farklı renkler var. Diyelim ki sen sarı renksin. Kendi içinde sorgulamalar yapıyorsun. Ben neyim, ne işe yararım vs. Bu sorgulamalara iki şekilde cevap bulabilirsin; ya kendine aynada bakıp kendi rengini görerek, ya da başkalarını gözlemledikten sonra, kendi rengini tahmin ederek. Bu sorgulamada tek sorunun bize faydası yok; bu kutuda ben neden sarı rengim?
Kutunun imalatında sana sarı renk verildiyse, sorabileceğin en faydalı soru; ben bu sarı renk ile neler yapabilirim? Hayata nasıl renk katabilirim? Kendimizi unutup başkalarına özenirsek, mesela kırmızı renge, o zaman da özgünlüğümüzü kaybederiz.
Sarı renk ancak kendi tabiatını anlarsa ve kabul edebilirse kendi rengine sahip çıkabilir.
Kişi yaratılış olarak ne renkte o kutuda bulunuyorsa, görevi o rengi temsil etmektir.
Temsil ettiği şeye teslim olmaktır. Kendi rengini ve özgünlüğünü kavrarken, bunun yanında bir başka kavrama daha dikkat etmeli, o da aidiyet. O boya kutusunda sarı renk sadece bir renktir, fakat o boya kutusu da o sarı renk olmadan bütün olamaz.
Ve hangi renk olduğundan bağımsız, bütün renkler o kutu içinde eş değerdedir. Bütünlük ve eş değer hali ait hissettirerek, kişiyi kalıplarından özgürleştirir. Kişi ancak kendini dürüstçe sorgularsa, kendi rengini anlayabilir. Kendi rengini anlarsa, başka renkleri görebilir. Başka renkleri görebilirse, hayattaki ahengi görebilir. Hayattaki ahengi gördüğünde, o hayatta ait ve özgür hissedebilir. Diğer türlü, zamanımızı ressamın seçimlerini kaygıyla bekleyerek geçiriyoruz. Beni burada kullanmasın, istemediğim renklerle aynı resimde olmak istemiyorum vs. gibi hallerle hayatımızı kendi kendimize kısıtlamış oluyoruz. Ve kendi rengimizin hakkını vermemiş oluyoruz. Umarım anlata bilmişimdir..