Neden böyle hissediyorum bilmiyorum?

Bugün kitap okumaya başladım ve şunu fark ettim kitaplarda bile sevilen kızlar her zaman çok güzel olan ve herkes tarafından ilgi görenler ben hiç bir zaman fazla güzel olmayan toplum tarafından görülmeyen kızlara aşık olanı görmedim o kızlar aşkı bile hakkettmeyenlerden kitaplara bile konu olamayanlardan yani sıradan tipteki veya ortalama güzellikteki kızlar kitaplarda bile sevilmiyor ilgi görmüyor kitaptaki karakter diğer kızları umursamazken o kıza aşkı uğuruna öldü ve şunu fark ettim ve bende hep umursanmayan görülmeyen o kızlardan oldum yani hiç sevilmemek için gelmişim sanki dünyaya sadece sevgiyi veren ve çabalatan hep ben oldum yaklaşanların tek amaçları kullanmaktı vede kullandılar hiç bir zaman kimsenin beni öyle seveceğini düşünmüyorum en seveni ile bile sıradan bir ilişkim olur en fazla asla büyük bir aşk olacağına inanmıyorum zaten son ilişkimde ilişki denebilir mi denemez eski çok sevdiği kızı acılarını dinledim aklı hep ondaydı ve benide hiç sevmedi sadece kendini sevdiği için beni kandırıp başlarda rol yaptı sadece beni istediği gibi kullandı ve saygısızcada terk edip gitti zaten hiç değerde vermemişti ve ben azıcık bile sevilmediğimi fark ettmedim fark ettsemde sevilmediğimi hiç kabul edemedim yıllar içinde bütün ilişkilerim de aynı oldu ve beni sevmeyenler başklarını fazlasıyla sevebildi olan sadece bana olur kısaca sanırım kitap travmamı tetikledi gerçekleri hatırlattı 1 saat boyunca zavallıca ağladım sadece ve neden birinin sevgisi benim için bu kadar çok önemli bunuda anlayamıyorum?