Ben sanırım iyi değilim, Öyle miyim?

Devlet hastanesinde psikologa gitmek gibi bir hataya düştüm sanki sokaktan çevrilmiş te konuşuyor gibiydi. Bunun sebebi de zorbalık sonrası yanlızlaşma ve onun getirdiği sorunlar. Yaşamayı hak ettiğimi sanmıyorum.

Baba rolünün olmadığı bir evde büyümek ve süregelen başarısızlıkların beni bitirişi denilebilir. Zorbalık ta diğer yandan kötü etkiliyor. Yapabileceğim bir sosyal aktivitenin yokluğu da evde sıkışıp kalmama sebep oluyor. Böyle olunca da yataktan çıkmıyorum ve telefonla ömrüm geçiyor. Yemek yemeye üşendiğimden güçsüz düşüp kalkamayacak hale geldiğimde çok güçsüzüm diye tekrar ağlıyorum. Ömrüm ağlamakla geçiyor. Bedensel sorunlar da diğer yandan kötü etkiliyor. Diz kapağı kayması, -0,75 astigmat, unutkanlık, sosyal anksiyete ve disfori bana ne kadar güçsüz olduğumu hatırlatıyor. Yine ağlıyorum.

Devlet hastanelerineki psikologlara gitmeyi denedim kendilerine hayırları yok. Pskiyatriye başka bir yere ne maddi durum nede içindr bulunduğum hal yetişir. Ailem okul-dershane dışında bir yere gidersem illa haberdar olur ve öğrenmeleri daha beter bir duruma düşürür beni. Yaşlılar diye herşeyi bildiklerini zannediyorlar, kısaca geri kafalılar.

Pardon yanlış yazmışım, işte doğrusu: damlasimsekk_

Alacak maddi durum ve zamanım yok. Devlet hastanelerindeki psikologların da kendine hayrı yok. Durumum olsa da illa ailem okul-dershane dışında biryere gidersem illa haberdar olur ve bilmeleri beni daha da beter hale düşürür.