İtiraf ediyorum bu da benim ayıbım olsun?

Evet hiç sevilmedim çok küçük yaştan (5) beri babamdan psikolojik/fiziksel siddet gördüm 13 yaşımda terk edildim 5 yıldır anneme ve kardeşime ben bakıyorum hiç mi düşünmedi bu yaşta ki bir kız çocuğu nasıl bu sorumlulukları üstlenecek diye çok merak ediyorum. Ama en çok merak ettiğim neden benden nefret etti? Bir insan kendi öz kızından nefret eder mi ya aradan yıllar geçti hâlâ buna bir anlam getiremedim kendi aileni bırakıp elin @r@sp0sunu sahiplenmek mi adamlık? Ben sevilmemeyi hakediyorum sayende beni babam sevmemiş elin oğlu sevse ne olacak hem sevmiyor da zaten orası önemli değil tamam ben Şu an belirli bir yaştayım her şeyi düzene oturttum ama psikolojim? Kalbim? Hiç bir zaman kimseyi senden çok sevemedim ama hiç kimseden de senden daha çok nefret edemedim keske en güzel yaşlarımda yanımda olsaydın.
Evet kimsenin beni sevmesine ihtiyacım yok.
Evet babasız büyüdüm.
Evet hiç sevilmedim sevmeyi de sevilmeyi de haketmiyorum.
Evet asla benden bir b@k olmaz.
Baktım da beni sevmeyen çok kişi var ama biri de dönüp demiyor ki yıllarca ailesi için uğraştı hem okudu hem çalıştı hem kardeşini okuttu hep dimdik durdu demiyor kimse neden insanoğlu böyle neden yaptığımız onca zorlayıcı şey varken gidip en canımızı yakan şeyi yüzümüze vurur? Neden?