Bu kadar zor olmamalı hayat?

Hayatım boyunca ilgi ve sevgi görmedim, küçükken annem babam ayrıldı annem terketti gitti babam biriyle evlendi hayat sadece 2015 yılına kadar güzeldi annem gidene kadar sonra hep boşlukta hissettim babamdan şiddet gördüm zulüm gördüm etlerim çürüdü artık, üvey annem hep fazlalıkmışım gibi davranırdi
12 yasinda regl dönemine girmiştim çok mutluydum hiç unutmam bu anı üvey annemin yanına gelerek regl oldugumu söylemeye çalıştımda tokat atmışti bana 15 yaşına kadar ped kullanamadım, hep evi temizlerdim yemek yemem için sorumluluklarimi yerine getirmem gerekirdi yoksa yiyemezdim okula beş parasız giderdim açlıktan sürekli tansiyonum düşerdi okulda herşeyi alabilen arkadaşlarımı görürdüm ve ozenirdim ama belli etmezdim sonra kendimi sevmekten vazgeçtim 14 yaşında babamdan dayak yedim ve evden kaçtım tecavüze uğradım sonra çocuk esirgemede büyüdüm kendimden igrendim kendimi hiç sevemedim hala sevemiyorum iğreniyorum temas edemiyorum kimseye çok güzelsin neden bu kadar sessizsin diyorlar kimse içimdeki çığlığı duymuyor hep saygısız kötü damgası yiyorum çünkü savunma mekanizması olarak hep bu huylarimi alışkanlık haline getirdim vücudumda hayatın izleri var kapanmıyorda bunu hakedecek naptım bilmiyorum ben sadece kurtulmak istiyorum kendimden kendimi sevemiyorum artık inanamıyorum kimseye asosyal birine dönüştum hayatım boyunca hep dansçı olmak isterdim umut edemiyorum artık çünkü hevesim kalmadı sadece tavanı izliyorum hiç arkadaşım yok ilişki yapamıyorum çöktüm bunu bipolar tanımı koyuldu, anksiyete gibi bir çok benzeri hastalığımin olduğu söylendi sadece karanlık bir odada oturmak bana huzur veriyor bir kaç kitap ve kahve sigara tek huzur buldum tek şey bunlar haline geldi herkes gözümdeki rimelin güzelliğine bakar ama gözümden akan damlaları sayamaz.
Evlenmeyi düşünmüyorum çünkü doğduğun ev kaderindir teorisine gerçekten inanıyorum tek yaşayıp yalnız olmak BENİM kaderim olcak kendime olan sözümü tutmam gerekiyor çünkü ben ağladimda kimsem yoktu bu saatten sonra olmaz