İçimde yaşama hevesi yok?

Daha küçüğüm ama yaşamak istemiyorum içimden hiç bir şey yapmak gelmiyor dışarı çıkıyorum çocuklarla konuşuyorum iyi geliyor sabahı zor bitiriyorum gece olunca aslında hayatın ne kadar anlamsız adaletsiz olduğu aklıma geliyor ağlıyorum esneme tutuyor çocuklar gibi agladiktan sonra uyuyorum.
Ben hiç bir yere sigamiyorum bu ev bu sokak bu şehir beni boğuyor kindar değilim bana yapılan tüm yanlışları affederim kalbim çok hassastir benim
size kırılabilirim ama bunu belli ettirmem elimden geldiğince kendimi güldürmeye çalışırım gülmeyi çok seviyorum çünkü bu bana yaşadığımı hâlâ hayatta olduğumu hatırlatıyor
Yalnızlıktan çok korkuyorum ama hep yanlız bırakıldım herkes gitti ve anladım ki insanlara ne kadar iyi davranırssn giderler
Kötü olmayı denedim yapamadım ben kimseye kıyamazdım daha ne kadar yaşarım bilmiyorum
ilaç kullanıyorum sadece uyutuyor giden zamanlarımı vermeyecek ama ben çocukluğumu çok özledim
Çocukluğum şimdiki halimi görse yıkılırdı o bunları hak etmedi
Sadece içimi döktüm okuduğunuz için teşekkür ederim.