Boşanmayı düşündüğüm ilk an?

Merhaba ben 29 yaşında 2 senelik evliyim. Eşimle 10 senedir beraberiz. Bilmiyorum ne denir ne konuşulur. Belki çok saçma sorunlar çoğunuz için, belki de benimle aynı hisleri taşıyanlar için benzer ve önemli. Eşimle üniversiteden beri sevgiliydik, sonra evlendik. Ben her zaman daha enerjik, daha fevri daha hayat doluyum. O ise benim aksime, sorumluluklarının daha bilincinde, daha keskin kararlı ve daha soğuk. Aslında güzel bir evliliğimiz var. Dışarıdan baktığınızda birbiriyle arkadaş gibi duran iki insan var, birbirini çok seven iki insan var. Ama eve girdiğimizde en ufak meseleden bile saatlerce birbiriyle konuşmayan, bazen bir ay birbirine sokulmayan, haftaiçi sadece 3 saat birbirini gören iki kişi…. Bugün aslında her şey çok güzel başlamıştı uyandık ve bana dışarıda kahvaltı yapmaya gidelim yer bul dedi. Onun için doğup büyüdüğüm şehri bırakıp kimsemin olmadığı Ankara 'ya taşındığım için evimizden nere yakın neresi uzak bilmiyorum. Güzel bi yer buldum ve gittik, fakat varmamıza sadece 5 km kala eşim o kadar çok hakaret etti ki bana. Neden bu kadar uzak yer bulmuşum burada park yeri bile yokmuş. Ağzımı açıp sadece istersen dönelim dedim ama nafile. Gittikçe sinirlendi gittikçe kırdı beni. 15 dk boyunca beni sözleriyle aşağılayıp ezerken benim yaptığım susmak oldu. Sonra gideceğimiz yere vardık, sadece bi masa var o da güneş alıyor diyen garsonu beğenmediği için oturmamızla kalkmamız bir oldu. Sözleri devam etti, sadece en sonunda ne istiyorsun öleyim mi susman için hıncını çıkartmak için öleyim mi dedim sustu. Sonra tekrar devam edince patladım ve sinir krizi geçirdim, o zaman susmuştu. Eve geldik, ben yatağın içine girdim o ise kendine bişeyler hazırlmaya mutfağa. 2 senelik evlilik hayatımda hissettiğim ilk kırılmaydı. İlk defa boşanmayı düşündüm. Benimle aynı hislere sahip olan insanlar olduğunu biliyorum, bu nedenle yazıyorum. Aşabildiniz mi?