Basına felen güzel bir olayı anlatma istermisin?

İnsan, başına gelen güzellikleri kendinden, felaketleri ise başkasından bilmemesi gerek. Bu şekilde düşünmemesi gerekirken bu gaflete yaşayan kişinin iki yakası bir araya gelmez.

Geçen Kasım ayı, İstanbul. Kabarmış yüreğim, med cezir hikaye. Tramvay için kart alacağım, alamıyorum. Görevli olsam, kendimi görsem, gördüğüm kişiyi başımın üstünde metroya kadar götürürüm.

16,17 yaşlarında bir çocuk, cinsiyetin önemi yok, o kartını okuttu öyle geçtim turnikeden. Ne yaptıysam, çocuğa bir harçlık veremedim. Almadı. Karşılık içinde olmadan gönülden gelen fedakarlıklar hep güzeldir.

Eski sevgilim Konya'da, ben İzmir'de okuyordum, dolayısıyla tek iletişim şeklimiz telefondu ve her şeyi uzaktan çözemiyorduk. Bir keresinde çok ağır bir kavga etmiştik ve mesajlarıma cevap vermiyordu. Bende Konya'ya tren biletini aldım ve fotoğrafını attım. 12 saat süren bir yolculuk sonrası Konya'ya vardım ve tren istasyonunda beklemeye başladım. Bilet fotoğrafını attığım halde hiçbir cevap vermemişti ve benim orada belirsizlik içinde beklemekten başka hiçbir çarem yoktu. Yaklaşık 3 saat beklememin ardından suratında gülümsemeyle yanıma geldi. O kadar yorgunluk, stres ve belirsizlik halini o saniye unutup dünyanın en mutlu insanı olmuştum. Akşama kadar beraber vakit geçirdik ve akşam 8 treniyle İzmir'e geri döndüm.