Hey size bir masal anlatayım mı?

ama bazen gerçekler yormuyor mu? bazen uzaklaşmak gerekmiyor mu? oralarda daha özgür olmuyor muyuz?

anlık mutluluklar mı? az da olsun güzel bir şey yaşamak mı? yoksa gerçeklere bogulup hep kaygımı yaşamak? karar sizin..;)

saygı duyuyor ve kısmen katılıyorum. Ben tamamen gerçeklerden kopmaktan bahsetmiyorum arada da olsa gerçekleri rafa koyup, dinlenmekten kafayı boşaltmaktan bahsediyorum. Yoksa gerçeklerden soyutlanmak bagışlayın ahmaklık... Saygılarımla

Zamanın çarkının şaştıgı felegin tersine döndüğü pirelerin tellal iken; kıymetin kah bilindiği kah bilinmediği bir evrede, sulak yeşil bir alan varmış. o bölgeye herkes gelmez gelende gitmek istemezmiş. Güneş dahi işıgını oraya ayrı bir özenle verirmiş.
Çeşit çeşit çiçekler, boy verir, şarkılar söyler arıları ve bülbüleri davet eder, bazen yer değiştirirler ama keyiften eglenceden ödün vermezlermiş...
Gün dönmüş, devran olmuş bir nesil gitmiş başka nesil gelmiş,
Dereken;bu güzel bahçenin köşesinde, suskun bir çiçek açmış.
aslında göz önünde olan nadide çiçek türlerindenmiş ama nedense digerlerine garip gelmiş çünkü yaprakları aşagı eğikmiş...
Güneş tuhaf karşılamış onu kuşlar, böcekler, takip etmiş...
bizim çiçek, bu duruma hayli ile içerlemiş ve kimseyle konuşmama arıları, bülbülleri dave etmeme kararı almış. Aslında eşsiz bir yapısı varmış ama daha görülmemiş bu yüzden yadırganmış.
suskunçiçek bunları içine atmış. ama solup, gitmemiş dik durmuş güneş ısıgını esirgese de rüzgar fazla degsede durmuş. Ama ne kadar daha dayanırmış ki?
derken; uzak diyarlardan bir bal arısı onu fark etmiş eşsizbir kokusu ve zerafeti varmış git peteginden almış bülbüle haber vermiş bülbül isteksizz ama şakımış suskun çiçek birden yapraklarını salı vermiş ve büyüleyici bir şekle bürünmüş. herkes onunla arkadaş olmak ondan beslenmek ya da yakın olmak istemiş. Ama o zor zamanında hiç tanımadan yadırgamadan gelen arı dışında herkese kapanmış... erişilmez ve suskun çiçek olarak kalacak derken erişilmesi zor ama kıskandıran bir sesiyle dagı taşı büyülemiş

adı üzerinde masal teşekkür ederim

size yok size yok

dalmış yürüyorsunuz bir an da kendinizi çıkmaz sokakta buldunuz derken duvar ışıldamaya başlar önce korkarsanız sonra merak eder dokunursunuz. duvar kapıdır aslında; bir anda gök kuşagından aşagı kaymaya başlarsınız ve kendinizi bir göl kenarında bulursunuz. orada periler var etrafta uçuşuyorlar. dersiniz ki; keşke onlar gibi olsam ve birden bir kıvılcım kanatlarınız belirir heyacandan yüreginiz kocaman olur ve uçmaya başlarsınız... Orası her dilegin gerçek oldugu yerdir...