Şems ve Mevlana'nın aşkı aşk-i ilahi mi, aşk-ı beşeri mi?

“Mevlana’nın yüreğine düşen ateş değildir, Şems. Şems, yüreğe nasıl ateş düşürüldüğünü göstermiştir Mevlana’ya.”

Gerçekleri kabul ile başlar hayat ve en büyük AŞK kabuldür. Ne verdiği değildir karşındakinin sana senin ona ne verdiğindir asıl olan. Yaradanın aşkından bahsedenler ona bir şeyler verip karşılığında cenneti isterler oysa gerçek aşık sadece verir karşılığını beklemeden sevmeye devam eder. Zerre korkusu yoktur, öyle bir ateş ile var olmuştur ki cehennem bile ona cennet gelir. Hak aşıkları böyledir ne cenneti ne de cehennemi düşler bir tek gerçekleri vardır aşkları. Görenler içinde böyledir, duyanlar içinde böyledir, ayan olanlar içinde. Göz takıp gördüm diyenlerin gördüklerinden ötedir aşk ve kabul etmekte zorlanırız aşkın varlığını, ısrarla da aramaya devam ederiz bir gün bulacağız umudunu son ana saklayarak. Oysa aşk içimizde var iken biz madde aleminde arayıp dururuz onu. Mevlana bilgiyi biliyordu, Şems aşkı, iki derya bir araya geldi bilgi aşka dönüştü. Derya geri çekildiği anda (Şems’in gidişi) deniz bir göle döndü bir anda. Dalgaları olan bir okyanus iken göl olmak çok zor haldir ve Mevlana bunu yaşadı. Görmek istemediğimiz bu idi hayatta. Gelen AŞK ile geldiğinde biz onda AŞK oluyoruz. Oysa AŞK gelenin getirdiğinde değil bizde OL’an idi. OL’duk ve AŞK’a döndük yüzümüzü. Görenlerin ve bilenlerin yüreğinde.

Bunu anlamak çok basit, her ikisi de imanı bütün insanlar, imanı bütün insanlar övgüyle aşk-ı ilahi den bahsederler, sonsuz aşk ancak o'dur, aşk-beşer de bizim gibi geçicidir... bu gibi imanı güçlü insanlar ve kendilerini Allah yolunda adamış insanlar aşk-ı beşere bölesine tapmazlar, tapılacak aşk aşk-ı ilahidir.